Audrey Hepburn, een uitvoerend artiest met ongeëvenaarde talenten en een toonbeeld van de briljante periode van Hollywood, boeide bijeenkomsten van mensen in verschillende beroemde films zoals “Roman Holiday”, “Breakfast at Tiffany’s”, “My Reasonable Lady”, “How to Take a Million” en “War and Peace”. Audrey Hepburns titel staat synoniem voor vooruitgang en een vriendelijk hart, maar hoe goed kennen we de dame achter het scherm?
Audrey werd geboren op 4 mei 1929 als dochter van een Britse investeerder en een Nederlandse edelman en groeide op in het door de nazi’s bezette Europa. Ze was tweetalig in het Engels en Nederlands en daarnaast ook bekend met Frans, Spaans en Italiaans, wat bijdroeg aan haar onmiskenbare hoogtepunten. Audrey was 70 inch lang en woog nooit meer dan 100 pond vanwege een verstoord spijsverteringsstelsel dat werd veroorzaakt door haar gezondheidsproblemen tijdens de oorlog. Tijdens de Tweede Wereldoorlog overleefde ze op tulpenbollen, gerooide cichorei en brood gemaakt van gras.
Haar zenuwslopende oorlogservaringen voedden haar toewijding aan humanitair werk en in de jaren 50 begon Audrey samen te werken met UNICEF, en werd uiteindelijk een goodwill-gezant. Audrey’s doorbraakrol kwam als prinses Anne in “Roman Holiday” in 1953, waarmee ze een Oscar won voor beste personage op het scherm. Zes weken later won ze een Tony voor haar executie in “Ondine”, waarmee ze haar status binnen de filmindustrie verstevigde.
Haar carrière floreerde met het spelen van rollen in filmpersonages als Gary Cooper en Maurice Chevalier in ‘Love Within the Afternoon’, Rex Harrison in ‘My Reasonable Lady’, Diminish O’Toole in ‘How to Take a Million’ en Sean Connery in ‘Robin and Marian’. Audrey’s nabijheid dwong respect af en niemand daagde de slechte taal om haar heen uit.
Na 15 jaar aan de cinema te hebben gewijd, verplaatste Audrey haar centrum naar haar familie. Ze trouwde twee keer, eerst met uitvoerend kunstenaar Mel Ferrer en daarna met de Italiaanse therapeut Andrea Dotti, met wie ze een kind kreeg. Beide relationele verbintenissen eindigden in een scheiding. In 1980 vond Audrey een blijvende kameraadschap bij het Nederlandse personage Robert Wolders, die tot haar overlijden aan haar zijde bleef.
Audrey’s favoriete designarchitect, Hubert de Givenchy, beschouwde haar als een muze en een goede metgezel, die exclusieve sieraden, aroma’s en outfits voor haar maakte. Ze zei ooit: “Ik ben net zo ondergeschikt aan Givenchy als Amerikanen aan hun psychoanalytici.” Audrey’s toewijding aan UNICEF eiste zijn tol van haar welzijn, met name tijdens haar laatste liefdadigheidsmissie naar Somalië in september 1992. Toen ze de buitengewone duurzaamheid en vernietiging zag, beschreef ze de reis als “apocalyptisch.”
Ondanks dat ze tijdens de reis ernstige maagpijn had, hield Audrey het voor zichzelf om strategisch afstand te houden van het verstoren van de missie. Bij haar terugkomst onderging ze een operatie voor een tumor in haar dikke darm, maar het was te laat. Audrey overleed vier maanden later, op 63-jarige leeftijd. Elizabeth Taylor zei uitgebreid over de dag van Audreys overlijden: “God heeft nog een engel.”
Audrey Hepburn wordt nog steeds gerespecteerd als een van de meest excellente dames ter wereld. Haar mysterie lag in haar verfijning en klasse, met glanzend donker haar en onopvallende cosmetica. Ze hield afstand van vulgariteit en glanzende kleuren, en neigde naar eenvoudige cosmetica met donkere eyeliner, matte lippen en lange wimpers.
Audrey’s benadering van voeding was eveneens nauwgezet: af en toe genoot ze van desserts (haar favoriet waren frambozentruffels), ze dronk geen alcohol en at heel veel groenten.
