Adams echtgenote overleed plotseling en hij is nog steeds wanhopig.
Adam zei, “Mijn overleden echtgenote, Emily, was mijn schoolliefde,” toen hij zijn brief opende. Onlangs zijn we getrouwd; we waren al een lange tijd samen. Het meest vreugdevolle moment van mijn leven was en zal altijd onze trouwdag zijn. Ik bleef maar huilen toen ik Emily voor het eerst in haar trouwjurk zag, omdat het zo oogverblindend was.
“Emily overleed vorig jaar”, onthulde Adam. Haar dood was onvoorzien; ze stortte in feite op de grond op de weg en stierf meteen. Het enige wat de ambulance kon doen, was haar ondergang bevestigen. Haar dood voelde voor mij net als het einde van de wereld. Ik ben nog in de beginfase van mijn rouw en ik begrijp nog steeds niet goed waarom Emily er niet meer is.
“We hebben drie meisjes. Gerry, de meest ervaren, is onlangs verloofd,” zei de man. In onze familie moet haar aanstaande huwelijk een gelukzalige gebeurtenis zijn, maar in onze omstandigheden heeft het het begin ingeluid van een eindeloze discussie tussen mij en haar.
Het meisje van Adam wil de jurk van haar moeder dragen naar haar bruiloft.
“Onlangs is Gerry dichter bij me gekomen en heeft me verteld dat ze Emily’s trouwjurk naar haar bruiloft moet dragen,” aldus Adams verslag. Ik heb haar meteen duidelijk gemaakt dat dat geen slimme gedachte zou zijn. Ik heb nog een reden om zo defensief te zijn over de kleding van mijn overleden vrouw, afgezien van het feit dat ik niet wil dat iemand het ooit aanraakt, en zeker niet mijn bezitterige dochter.”
Adam onthulde: “Er zou een interessant verhaal achter de trouwjurk van mijn overleden vrouw kunnen zitten. Emily had het helemaal zelf met de hand gemaakt. Ze had er twee maanden aan gewerkt en ze weigerde hulp van wie dan ook te erkennen, en al helemaal niet van haar geliefde grootmoeder.”
De man verduidelijkte het verzoek van zijn overleden vrouw om haar eigen trouwjurk te maken. “Emily raakte zwanger terwijl we nog aan het daten waren,” schreef hij. Ondanks onze jeugd en het feit dat we nog een heel leven voor ons hadden, zag niemand van ons het krijgen van kinderen als een grens. Daarom waren we verrukt om dit nieuws te horen. We waren gelukkig en leefden een lang leven.
We vertelden onze ouders over het nieuws en ze waren ongelooflijk sterk voor ons de hele tijd, beloofden te helpen met het kind en zorgden ervoor dat we zonder enige twijfel een geweldig leven hadden als tortelduifjes en ouders. In feite hadden we al een naam voor het kind bedacht:
Emily, naar haar moeder. Maar het noodlot sloeg toe toen Emily beviel van een meisje dat twee uur na haar geboorte overleed in het genezingscentrum.”
Voor Adam en zijn overleden echtgenote had de trouwjurk een specifieke betekenis.
Adam vervolgt: “We wilden eer bewijzen aan de herinnering aan onze baby, dus Emily vroeg de verpleegsters om de afdruk van onze dochter in een stukje klei voor ons te snijden. Daarna werd dit stukje klei in de vorm van een voetafdruk in een bescheiden plundering gestopt en in de binnenkant van Emily’s trouwjurk genaaid. Emily hield vol dat dit op dat moment cruciaal voor haar was en dat dit de manier was om de herinnering aan onze babydochter te herdenken.”
Adam onthulde: “We hadden dit geheim gehouden voor onze jonge dames, dus niemand van hen was zich ervan bewust. Ik zei tegen Gerry dat ze de jurk niet aan mocht raken, laat staan dat ze hem naar haar bruiloft mocht dragen, toen we er nog eens met haar over spraken. Het enige wat ik haar kon vertellen was dat haar moeder het niet goed zou vinden als ze de jurk zou dragen. Gerry verloor snel haar kalmte en begon me minachtende namen te geven, en beschuldigde me ervan een slechte vader te zijn en de bezittingen van mijn vrouw te bewaken.”
Adam spoorde zijn meisje aan om haar meubels te verwisselen. “Ik heb haar opnieuw nee gezegd,” componeerde de man, “maar toen zei ik dat ik geen intellect heb, en dat ze misschien een paar sieraden van haar overleden moeder zou dragen.” Hoe het ook zij, ze ontkende dat ze naar mijn aansporing had geluisterd, bleef de jurk dragen en begon mij ervan te beschuldigen dat ik haar bruiloft had verstoord.”
De man gaf toe: “In plaats van die krankzinnige gedachte over het dragen van Emily’s jurk, probeerde ik haar een miljoen keer te benaderen en haar verschillende opties te promoten.” Ik bood aan om haar bruiloft te betalen; ik zei dat ik haar een dure designeroutfit zou kopen en ik moest haar inderdaad aansporen om een paar geweldige edelstenen te dragen als een show op haar grote dag. Hoe het ook zij, ze praat inderdaad niet over deze mogelijke uitkomsten met mij, en op dit moment steekt ze een deel van haar energie in het opwerpen van de strijd tussen ons en tussen mij en de rest van onze familie.”
Adams keuze heeft hem feedback opgeleverd van verschillende kanten, en zijn familie is er fel op tegen.
“Nu zijn al mijn meisjes tegen mij, uit solidariteit met hun zus,” vervolgt Adam in zijn brief. Mijn voogden bekritiseren mij inderdaad, zeggend dat mijn bezitterige meisje en ik niets te bestrijden hebben, bijna alsof de jurk een beetje textuur is. Ze beweren dat het een eerbetoon aan haar nagedachtenis zal zijn, en dat ik moet ophouden mijn meisje ervan te weerhouden het kledingstuk van haar moeder te dragen.”
Hoe het ook zij, Adam neemt een solide standpunt in. “Emily zou nooit toestaan dat iemand haar trouwjurk aanraakt,” verduidelijkt de man. Ik denk niet dat ik zelfs maar moet proberen om aan Gerry uit te leggen waarom ik haar blijf vertellen dat ze hem niet moet dragen. Mijn kind moet mijn keuze erkennen, want dat is het, en ik denk niet dat ze zich deze verontrustende herinnering moet herinneren. Ik word geacht een keuze te maken die ik niet kan maken, en als ik die maak, verlies ik het vertrouwen van mijn dochter. Ik ben nu verdwaald. Hoe moet ik verder?”
Hier is nog een sensationeel verhaal van een dame die tijdens haar bezitterige bruiloft ernstig werd vernederd door haar claimpartner. Hoe dan ook, de dame nam snel en serieus wraak en deed de dingen niet uit zoals ze waren.
