Het imago van Margaret Nolan werd vereeuwigd in een van de beroemdste momenten uit de filmgeschiedenis: de met goud beschilderde figuur in de openingstitels van Goldfinger (1964). Maar achter dat schitterende beeld schuilde een vrouw met humor, veerkracht en diepgang. Nolan, vaak gedefinieerd door haar uiterlijk, baande een uniek en ingetogen rebels pad door de Britse film, tv en beeldende kunst, en vertelt een verhaal over heruitvinding, identiteit en verzet in een industrie die geobsedeerd is door uiterlijkheden.
Nolan werd geboren op 29 oktober 1943 in Hampstead, Londen, en groeide op tussen Engeland en Waterford, Ierland. Oorspronkelijk volgde ze een opleiding tot lerares, maar in de jaren 60 voelde ze zich al snel aangetrokken tot modellenwerk en acteren. Met haar lange postuur, blonde haar en betoverende uiterlijk werd ze al snel een begrip in de glamourfotografie en de popcultuur van de Swinging Sixties.
Ze stond al vroeg bekend als Vicky Kennedy en trok de aandacht van pin-upmagazines, waar ze de vrijgevochten geest van die tijd omarmde. Maar Nolans carrière draaide niet alleen om een knap gezichtje – haar werk droeg vaak een subtiele ironie en een scherp oog voor detail in zich, wat haar toekomstige projecten zou bepalen.
Haar meest iconische rol kwam in 1964, toen ze de met goudverf beschilderde vrouw was in de titelsequentie van de derde James Bond-film, Goldfinger. Terwijl Shirley Eaton het personage speelde dat beroemd sterft terwijl ze bedekt is met goudverf, verscheen Nolans lichaam in de titelsequentie, gecreëerd door kunstenaar Robert Brownjohn. Hoewel haar rol als Dink, Bonds masseuse, klein was, werd Nolans gouden silhouet een blijvend symbool van de glamour van de jaren 60. Later uitte ze gemengde gevoelens over de roem die het haar bracht, en merkte op hoe vaak haar werk werd verward met dat van Eaton en hoe het haar carrière zowel bevorderde als beperkte.
In plaats van in de vergetelheid te raken of in een hokje te worden geplaatst, omarmde Nolan de levendige Britse comedyscene in de jaren 60 en 70. Ze speelde in zes Carry On-films – populaire Britse slapstickkomedies – vaak rollen die haar charme en komische timing benadrukten. Hoewel de serie soms als ordinair werd afgedaan, neemt ze een belangrijke plaats in binnen de Britse humor, en Nolans acteerprestaties waren een belangrijk onderdeel van die erfenis.
Op televisie verscheen ze in series als Steptoe and Son, The Sweeney, Crown Court en Budgie, terwijl haar theaterwerk haar de kans bood om serieuzere en gevarieerdere rollen te verkennen dan haar gebruikelijke typecasting. Ondanks haar speelse imago als sekssymbool nam Nolan haar vak serieus en raakte ze steeds meer gefrustreerd door de beperkte rollen die de industrie bood aan vrouwen naarmate ze ouder werden.
In de jaren 90 en 2000 herontdekte Nolan zichzelf als beeldend kunstenaar. Ze maakte fotocollages waarin ze thema’s als vrouwelijke objectivering en mediamanipulatie onderzocht, waarbij ze vaak beelden uit haar modellentijd omvormde tot gelaagde, feministische statements. Haar kunst werd tentoongesteld in galerieën en geprezen om de inzichtelijke autobiografische en feministische perspectieven, waarmee ze de controle terugkreeg over het beeld dat haar ooit had gevormd.
Ze keerde kort terug naar het scherm in The Power of Three (2011) en had een kleine rol in Edgar Wrights Last Night in Soho (2021) – een weloverwogen knipoog van de regisseur, die haar nalatenschap bewonderde. Nolan overleed in oktober 2020, vlak voor de release van de film.
Wright beschreef haar als “een actrice, kunstenaar en visueel icoon”, wiens invloed de brug sloeg tussen populaire cultuur en persoonlijke empowerment. Hoewel ze vaak wordt herinnerd om haar gouden gloed en Bondgirl-allure, was Margaret Nolan veel meer: een muze, een komisch talent, een feministisch kunstenaar en een vrouw die weigerde zich te beperken tot oppervlakkige verschijningen.
Haar verhaal is rijk en veelzijdig. Hoewel de wereld haar glinsterende silhouet misschien voor altijd zal herinneren, lag haar ware kracht in het doorbreken van simpele labels. Door middel van glamour, comedy en kunst liet Nolan zien dat iconische beelden vele lagen kunnen hebben – en dat heruitvinding een krachtige daad van verzet is.
