Voordat Jelly Roll – geboren als Jason DeFord in Antioch, Tennessee – een van de meest authentieke en rauwe stemmen in de countrymuziek werd, leidde hij een leven vol strijd, verslaving en herhaalde gevangenisstraffen. Op veertienjarige leeftijd was hij al gearresteerd en in de loop der jaren zat hij zo’n veertig keer vast voor drugsgerelateerde en gewelddadige misdrijven. Hij is openhartig over zijn strijd met middelen als cocaïne, Xanax en hoestsiroop, en zegt dat het moment waarop hij vader werd tijdens zijn gevangenschap een keerpunt in zijn leven was dat hem hoop gaf. Zoals hij zich herinnert:
“Ik moest leren dat je alcohol kunt drinken zonder cocaïne te gebruiken… Lange tijd ging ik ervan uit dat drinken altijd hetzelfde was als cocaïne gebruiken.”
Muziek werd zijn reddingslijn – schrijven, rappen en zingen gaven hem een glimp van een leven dat hij naar eigen zeggen niet verdiende. Hij vertelde aan American Songwriter : “Muziek gaf me hoop toen ik dacht dat ik die nooit zou verdienen.” Nu, in 2025, is Jelly Roll niet alleen een voor een Grammy genomineerde en bekroonde artiest, maar ook een symbool van verlossing, authenticiteit en verhalen vertellen vanuit het hart.
“Het Veld van Genade”: Een toevluchtsoord voor genezing
Jelly Roll heeft zijn volgende hoofdstuk onthuld: het transformeren van het stuk grond in Tennessee dat verbonden is met zijn verleden tot een herstelcentrum voor geestelijke gezondheid en verslaving, toepasselijk genaamd The Field of Grace . “Ik geloof in de helende kracht van muziek,” zegt hij, “maar ik wil meer doen dan er alleen over zingen – ik wil mensen helpen om ermee om te gaan.”
De visie voor het centrum omvat:
-
Professionele therapie en ondersteuning op het gebied van geestelijke gezondheid.
-
Creatieve herstelprogramma’s, waaronder een opnamestudio voor het vertellen van verhalen via muziek.
-
Gemeenschapsgerichte ondersteuningsgroepen en samenwerkingsverbanden met lokale liefdadigheidsinstellingen en zorgverleners.
-
Een veilige haven voor mensen die een tweede kans zoeken, gebouwd op een stuk grond dat nu symbool staat voor hoop.
Het idee kwam voort uit reflectie op zijn eigen leven:
“Ik keek om me heen en besefte: dit land heeft mijn leven veranderd. Nu is het tijd dat het iemands anders leven verandert.”
Samen met zijn vrouw, Bunnie Xo, kocht hij ruim 200 hectare grond in Tennessee, waarmee hij een persoonlijke oase combineerde met een visie om iets terug te doen voor de maatschappij. Jelly Roll benadrukt dat het bij dit initiatief niet alleen om liefdadigheid gaat, maar ook om verantwoordelijkheid, verlossing en transformatie.
‘Je vergeet de gezichten niet van de mensen die je achterliet,’ zegt hij. ‘Degenen die het niet overleefd hebben.’
Geloof, familie en tweede kansen
Jelly Roll zegt dat zijn vrouw en fans hem hebben geholpen om een doel in het leven te vinden en veerkracht te ontwikkelen. Met nummers als ‘Save Me’ en ‘Need a Favor’ transformeert hij persoonlijke worstelingen in herkenbare verhalen voor miljoenen mensen.
“Soms heb je niet eerst een therapeut nodig, maar een microfoon.”
Geworteld in geloof en het vertrouwen in een tweede kans, belichaamt zijn initiatief voor een boerderij-opvangcentrum dezelfde verlossing die zijn leven en carrière heeft gekenmerkt.
Fans beschouwen het als zijn “ware nalatenschap”.
De aankondiging van The Field of Grace zorgde voor een golf van reacties op sociale media, met hashtags als #JellyRollHeals en #FieldOfGrace die trending waren. Fans prezen het als “het meest oprechte verhaal van verlossing in de countrymuziek”. Een fan schreef: “Hij doet wat de meeste artiesten alleen maar bezingen”, terwijl een ander zei: “Hij bewijst dat je, hoe verdwaald je ook bent, altijd weer thuis kunt komen.” Ook collega’s uit de muziekindustrie prezen het initiatief en erkenden het als een zeer persoonlijke missie, en niet zomaar een bijproject.
Bruggen bouwen, geen krantenkoppen.
Jelly Roll benadrukt dat dit project niet om publiciteit draait. Hij financiert het zelf en werkt samen met counselors, therapeuten en mensen met ervaringsdeskundigheid op het gebied van herstel om het te realiseren.
“Als hierdoor maar één kind geen drugs gebruikt, dan is elke steen de moeite waard. Mededogen kun je niet aanleren, maar je kunt het wel voorleven.”
Zijn doel is een ruimte te creëren waar pijn niet langer het laatste hoofdstuk bepaalt.
Van bars naar bruggen
In een poëtisch moment van voltooiing gebruikt de man die ooit achter tralies zat, nu de “tralies” in zijn liedjes – en binnenkort de muren van zijn centrum – om bruggen van hoop te bouwen.
“Ik heb mijn carrière gebouwd op pijn,” zegt hij. “Nu bouw ik een plek waar pijn niet het laatste woord heeft.”
Voor fans die zijn opkomst hebben gevolgd, is The Field of Grace niet zomaar een succesverhaal, maar een levend bewijs dat verlossing geen eenmalige prestatie is, maar een dagelijkse praktijk van geven, helen en hoop.
