Chantal Janzen deelt emotionele mijlpaal: “Voor altijd m’n eerste baby”

Vrijdag stond in het teken van een bijzondere dag voor Chantal Janzen: haar zoon James blies 17 kaarsjes uit. Een feestelijke gebeurtenis, maar ook eentje met een weemoedig randje. James zit midden in de puberfase en wordt langzaamaan een jonge man. Voor moeder Chantal betekent dat loslaten en dat valt niet altijd mee.

“M’n eerste baby is jarig vandaag. 17. ZEVENTIENNNNN. Hoe kan dit?”, vraagt Chantal zich hardop af in een Instagram-bericht vol liefde en nostalgie. Al dagenlang kijkt ze terug naar oude foto’s van James, van het moment dat hij nog klein was. “Bekijk al ’n paar dagen foto’s van toen je klein was,” schrijft ze. En bij de fotoreeks met een eigen song van James voegt ze toe: “Man, daar krijg ik nog meer ’n prikneus van.” Het brengt kippenvel bij de moeder, die met hart en ziel terugkijkt op de afgelopen zeventien jaar.

In haar bericht benadrukt Chantal ook haar trots: “Ik ben al 17 jaar supertrots dat ik jouw moeder mag zijn. We zijn trots op wie je bent, wat je bent en vooral op hoe je bent.” Maar met het ouder worden van James komt ook het besef dat loslaten een nieuwe fase van hun relatie inluidt. “We komen nu in een nieuwe fase, waarin ik je steeds meer moet loslaten, en ja: dat vind ik best lastig, zoals je weet. En merkt. Maar, zo gaat dat. Zo hoort dat. Zo moet dat. En dat is ook weer prachtig.”

Ook James’ vader Marco krijgt een rol in deze reflectie. Chantal noemt hem “ook een Peter Prikneus aan het worden,” verwijzend naar hun gesprekken over het idee dat James na de zomer mogelijk een plek krijgt waar hij zijn dromen kan najagen. “Maar daar ga ik vandaag even niet aan denken,” schrijft ze, terwijl ze zich vooral richt op het vieren van de dag en het koesteren van hun band.

Chantal sluit haar emotionele bericht af met een belofte vol liefde en humor: “Je lag 17 jaar geleden in m’n armen, en die blijven altijd open voor je. Voor als je bij me wil komen als je dat wil. Voor als je het nodig hebt, of voor het betalen van ’n tikkie. Wij houden van jou, leuke jongen. Je zussen, je grote broer, die kleine huiself en je vader en ik. Voor altijd samen, voor altijd m’n eerste baby. Hoe vreselijk weeïg dat laatste ook klinkt. Mama.” Tot slot doet ze een luchtige belofte: dat ze later nooit ongepast zal dansen op zijn bruiloft. Maar wie weet wat de toekomst brengt?

Voor James zelf blijft het een bijzondere dag, maar voor Chantal is het een moment van reflectie: trots, liefde en een tikkeltje weemoed voor het kind dat haar eerste baby was en nu bijna volwassen wordt. Het laat zien hoe moederliefde zich uitstrekt van zorg en koestering tot het langzaam leren loslaten, terwijl herinneringen en emotionele banden altijd blijven.