Na zeven jaar afwezigheid op het witte doek maakt Carice van Houten een opvallende en emotionele comeback. De actrice schittert opnieuw in een speelfilm, het Nederlandstalige scheidingsdrama A Family, geregisseerd door Mees Peijnenburg. De film beleefde zondag zijn première op het prestigieuze filmfestival van Berlijn en werd daar ontvangen met warme en lovende reacties. Voor Carice voelt deze terugkeer als een belangrijk moment, niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk.
In een openhartig gesprek legt ze uit waarom haar aanwezigheid op het grote scherm zo lang ontbrak. “Ik ben steeds selectiever in het kiezen van mijn rollen”, vertelt ze. Die keuze komt niet zomaar. Het moederschap heeft haar perspectief veranderd en haar prioriteiten verschoven. Sinds de geboorte van haar zoon in 2016 is haar blik op werk en leven ingrijpend veranderd. “Het moet wel écht heel goed zijn wil ik voor langere tijd weg zijn van huis”, zegt ze eerlijk. Ze wil niet langer automatisch elke kans aangrijpen, maar alleen projecten kiezen die haar uitdagen en iets nieuws brengen. “Ik wil mijzelf ook niet blijven herhalen, ik wil mijzelf blijven uitdagen en nieuwe dingen leren.”
In A Family speelt Carice samen met de Vlaamse acteur Pieter Embrechts een stel dat verwikkeld is in een scheiding. De film toont de pijnlijke realiteit van een uiteenvallend gezin, vooral gezien door de ogen van hun kinderen. Voor Carice is het verhaal meer dan alleen een rol — het raakt aan haar eigen verleden. “Ik ben, net als Mees, kind van gescheiden ouders”, vertelt ze. Dat gegeven geeft haar een diepe emotionele connectie met het verhaal. Ze beschrijft hoe een scheiding blijvende sporen kan nalaten. “Als puber voel je toch al vaak een soort existentiële eenzaamheid. Je ziet in de film dat iedereen zijn eigen eilandje vormt, waardoor ze elkaar kwijtraken.”
Hoewel haar personage gedrag vertoont dat ze persoonlijk niet goedkeurt, begrijpt ze de emoties erachter. Ze benadrukt hoe kwetsbaar kinderen zijn in zulke situaties. “Het is beschadigend om tegen kinderen kwaad te spreken over de andere ouder, want daarmee veroordeel je ook indirect een deel van de identiteit van het kind”, legt ze uit. Voor haar staat één ding centraal: kinderen moeten beschermd worden tegen de emotionele lasten van volwassenen. “Als ouder is het belangrijk dat je zelf je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen verdriet want je wilt een kind daar immers voor behoeden. Kinderen mogen leunen, niet dragen.”
De afgelopen jaren stond voor Carice ook in het teken van zelfreflectie en het zoeken naar balans. Ze geeft toe dat ze zichzelf ooit volledig gaf aan activisme, tot het punt waarop ze emotioneel uitgeput raakte. “In mijn activistenjaren liep ik helemaal leeg op alle crises in de wereld”, bekent ze. Dat besef bracht haar tot een belangrijk inzicht: verandering vraagt om uithoudingsvermogen. “Dat is een marathon, geen sprint.” Ze ontdekte dat kunst en verhalen een krachtige manier kunnen zijn om mensen te raken en bewustzijn te creëren.
Nu, terug op het filmfestival in Berlijn, voelt ze opnieuw de energie die haar ooit naar het acteren trok. De magie van cinema heeft haar opnieuw geraakt. “Ik ervaar weer de kracht van het medium. En voel ik weer de macht die je kan hebben als verhalenverteller. Hoe je mensen tot denken kan aanzetten.” Haar comeback voelt als een nieuw begin — een moment waarop ze niet alleen terugkeert naar het scherm, maar ook naar een deel van zichzelf dat ze even had losgelaten.
