Eric Corton staat al jaren bekend als energieke acteur en presentator, iemand die op het scherm moeiteloos indruk maakt. Maar achter dat vertrouwde gezicht ging enkele jaren geleden een periode schuil waar hij lange tijd nauwelijks over sprak. Nu blikt de 55-jarige ster openhartig terug op een fase waarin hij zichzelf volledig kwijtraakte.
In een interview vertelt Eric dat hij destijds in een diepe depressie terechtkwam. Het was een periode waarin alles zwaar voelde en waarin hij langzaam de grip op zijn eigen leven verloor. Wat voor buitenstaanders misschien niet zichtbaar was, speelde zich voor hem van binnen elke dag opnieuw af.
Hij had eerder al besloten om te stoppen met drank en drugs. Dat was een belangrijke stap, maar daarna zocht hij onbewust naar een andere manier om de leegte op te vullen. Die vond hij in wielrennen.
Aanvankelijk leek het een gezonde keuze. Sporten gaf hem structuur en energie. Maar wat begon als iets positiefs, veranderde langzaam in een nieuwe obsessie. Eric vertelt dat hij zichzelf steeds verder begon op te jagen.
Zelfs op dagen waarop hij doodmoe was of eigenlijk geen zin had, stapte hij toch op de fiets. Het voelde alsof hij simpelweg door moest blijven gaan. Uiteindelijk werd het niet langer iets waar hij plezier uit haalde. Integendeel, het maakte hem juist steeds ongelukkiger.
Op een bepaald moment sloeg de situatie volledig om. Eric stopte zelfs helemaal met bewegen. Maar dat bleek geen oplossing. Sterker nog: de somberheid werd daardoor alleen maar zwaarder. Zonder de afleiding van sport leek alles nog donkerder te worden.
De situatie werd zo zwaar dat hij sommige ochtenden niet eens meer uit bed wilde komen. Die momenten waren voor hem een duidelijk teken dat het echt niet goed ging.
Het was uiteindelijk zijn partner die de alarmbel trok. Dat bleek een beslissend moment. Met haar steun besloot Eric hulp te zoeken bij een psycholoog. Daarmee begon een lange en soms moeilijke weg terug naar zichzelf.
Volgens Eric duurde het uiteindelijk twee jaar voordat hij weer echt het gevoel kreeg dat hij zijn leven terugvond. Twee jaar waarin hij moest vechten voor zijn welzijn en voor het plezier dat ooit zo vanzelfsprekend leek.
Hij kijkt er nuchter op terug: het was allesbehalve leuk, maar wel leerzaam. Die periode heeft hem veel inzicht gegeven in zichzelf en in hoe kwetsbaar een mens kan zijn.
Vandaag de dag voelt Eric zich een stuk sterker. Hij zegt dat hij uit een van de diepste dalen van zijn leven is geklommen, al beseft hij dat het belangrijk blijft om goed voor zichzelf te zorgen.
Sport maakt nog steeds deel uit van zijn leven, maar nu op een heel andere manier. Hij beweegt met mate en zonder zichzelf te dwingen tot het uiterste. De drang om altijd maar verder te gaan, heeft hij losgelaten.
Voor Eric is dat misschien wel de grootste verandering: hij hoeft zichzelf niet meer te bewijzen door over zijn grenzen heen te gaan.
