Na een glanzende carrière op de Nederlandse televisie heeft Hans van Willigenburg (83) zich teruggetrokken uit het dagelijkse beeld van het scherm. Zijn afscheid bij de KRO, waar hij jarenlang een vertrouwd gezicht was, kwam abrupt toen de zender besloot te verjongen. Daarna presenteerde hij samen met Mireille Bekooij het populaire programma Koffietijd op RTL 4, maar ook daar was zijn verblijf tijdelijk: in 2001 moest Hans opnieuw het veld ruimen vanwege zijn leeftijd.
“Na mijn vertrek waren er andere dingen waar ik het druk mee kreeg,” vertelt Hans openhartig aan Story. Theater blijft een grote passie; hij bezoekt bijna wekelijks voorstellingen en houdt zich zo op de hoogte van het culturele leven. Natuurlijk volgt hij ook het nieuws en wil hij weten wat er speelt in Nederland en de wereld, maar amusementsprogramma’s trekken hem nauwelijks. Zijn avonden brengt hij liever door in het gezelschap van vrienden, waaronder Mireille Bekooij, genietend van goed eten en diepe gesprekken. Tegelijkertijd waardeert hij zijn momenten van eenzaamheid en zegt Hans dat hij dat prima kan verdragen en zelfs koestert.
Het afgelopen jaar heeft hij echter de pijn van het ouder worden aan den lijve ervaren. Veel vrienden en leeftijdsgenoten zijn overleden, een realiteit die hij kalm onder ogen ziet. “Dat hoort bij het leven. Je zult mij niet snel horen klagen over allerlei kwaaltjes. Ik vind het vreselijk als mensen de hele dag roepen waar ze last van hebben. Nu ben ik in de gelukkige omstandigheden dat ik vrijwel nergens last van heb. Maar ook als ik wel pijntjes zou hebben, zwijg ik erover. Het maakt het leven niet leuker wanneer je daar over gaat klagen.”
Over de dood heeft Hans een opmerkelijke rust. “Ach, we gaan allemaal dood. Ik ben ook niet bang om dood te gaan. Mijn wensen zijn al vastgelegd, en degenen die ervan moeten weten, zijn op de hoogte. Dus ook daar heb ik geen zorgen over.” Zijn woorden stralen een serene acceptatie uit die zeldzaam is in een wereld die vaak drama en sensatie zoekt. Het leven voor Hans draait om genieten van het moment, van vrienden en cultuur, en het accepteren van wat onvermijdelijk is, zonder angst of klacht.
Hans van Willigenburg blijft een icoon dat, zelfs na zijn vertrek van de buis, een voorbeeld is van waardigheid, levenslust en kalmte in het aangezicht van ouder worden en het einde van het leven. Voor hem gaat het niet om televisie of roem, maar om betekenisvolle momenten, verbondenheid en innerlijke rust.
