Rob Lowe, die op 17 maart zijn 62e verjaardag viert, heeft een leven achter de rug dat rijk is aan drama, roem en persoonlijke strijd. In de jaren tachtig leek alles wat hij aanraakte te schitteren, maar de donkere kanten van Hollywood lieten hem bijna ten onder gaan. Terwijl zijn carrière steeg, stortte hij zich in het nachtleven vol drank, vrouwen en feesten, en raakte hij verstrikt in de wilde levensstijl van de beruchte Brad Pack. Deze groep jonge supersterren, zoals beschreven door David Blum van New York Magazine, werd vergeleken met de legendarische Rat Pack: een club vol jonge acteurs die van feest naar feest zwierven, op zoek naar plezier en bewonderaars. Rob zelf erkent dat de media hun imago wilden kleineren: “Het was een verschrikkelijk stuk, bedoeld om ons te kleineren. Het heeft onze geloofwaardigheid binnen de filmindustrie waarschijnlijk geen goed gedaan.” Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Rob daadwerkelijk genoot van het uitbundige leven dat bij zijn roem hoorde.
‘Het was een periode van ongeremd genieten,’ geeft Rob toe. Zijn rol als de charmante, saxofoon spelende Billy Hicks in St. Elmo’s Fire maakte hem tot een ultiem jeugdidool. Posters van hem hingen in bijna elk meisjeskamer, maar hij veroverde ook de harten van bekende vrouwen zoals Nastassja Kinski, Demi Moore en prinses Stéphanie van Monaco. Zelfs MTV werd door Rob gebruikt als een soort ‘teleshopping’ voor charmante dansers: als hij een aantrekkelijke danseres in een videoclip zag, zorgde hij ervoor dat hij haar nummer kreeg. “Als jullie mij tot een object maken, dan zal ik het zijn ook,” zei hij later daarover.
Zijn turbulente gedrag had gevolgen voor zijn relaties. Melissa Gilbert, met wie Rob van 1981 tot 1987 een relatie had, omschreef die tijd als ’turbulent’. De plotselinge roem bracht eindeloos veel aandacht van andere vrouwen met zich mee, iets waar zij zich machteloos tegenover voelde. “Alsof ik niet bestond. Het was verschrikkelijk,” herinnert ze zich. Rob zelf nam het luchtig, zijn dagen gevuld met bier en feesten: “Op de set van The Outsiders dronk je een biertje, twee biertjes, en dacht er niets bij. Alcohol werd een vast onderdeel van mijn leven.”
De situatie escaleerde volledig in 1988 toen Rob betrokken raakte bij een schandaal rond een sekstape met een minderjarig meisje tijdens de Democratische Conventie in Atlanta. Hoewel hij beweerde niet te weten dat het meisje zestien was, leidde het incident tot klachten en tot het opdrogen van filmaanbiedingen. Dit dieptepunt werd gevolgd door een persoonlijke crisis, waarin Rob zich afzonderde en zich bijna volledig verloor in alcohol. Zijn spiegelbeeld bracht hem tot een harde confrontatie met zijn eigen leven: “Dit is het, lager dan dit kan je niet vallen.”
De keerpunt kwam toen Rob zichzelf opnam in een afkickkliniek in Arizona. Sindsdien heeft hij geen druppel alcohol meer aangeraakt. Hij benadrukt dat nuchter blijven geen eindpunt is, maar een dagelijkse verplichting. “De enige manier om niet terug te vallen, is meedogenloos eerlijk zijn tegen jezelf. Geen geheimen, geen dubbelleven.” Zijn motivatie? Alleen door het zelf te willen, kon hij slagen.
Een cruciale rol in zijn herstel speelde Sheryl Berkoff. Rob ontmoette haar tijdens een blind date in 1983 en hoewel hun eerste ontmoeting eindigde in een korte affaire, kruisten hun paden later opnieuw. Hun hernieuwde ontmoeting leidde tot een huwelijk in 1991. “Sheryl heeft waarschijnlijk mijn leven gered. We ontmoetten elkaar toen ik nog volop de onstuimige jongen uithing, maar zij was iemand voor wie het de moeite waard was mijn leven om te gooien. Daar heb ik ontzettend veel geluk mee gehad. Misschien was ik er zelf ook wel uitgekomen, maar dat is een heel grote ‘misschien’,” reflecteert Rob. Dankzij haar liefde en vastberadenheid vond hij stabiliteit en een tweede kans in zowel zijn persoonlijke leven als zijn carrière.
