Wat voor Amijé van der Laan (28) begon als een langgekoesterde droom, veranderde na haar deelname aan Expeditie Robinson in een bijzonder zware periode. De foodfluencer ging het avontuur in met enthousiasme en verwachting, maar na afloop kreeg ze te maken met een overweldigende stroom aan online reacties die haar diep raakten.
Na haar terugkeer van het eiland voelde Amijé zich aanvankelijk nog op een soort roze wolk. Het avontuur leek achter de rug en ze keek uit naar de uitzendingen. Maar zodra de afleveringen op televisie verschenen, veranderde de toon volledig. De sfeer sloeg om en daarmee ook haar gevoel. Ze werd geconfronteerd met een golf aan berichten waarin ze werd uitgescholden, waarin haar dood werd gewenst en waarin zelfs ernstige ziektes werden genoemd. De impact van deze woorden was groot en kwam hard binnen.
De kritiek had vooral te maken met haar speltactiek tijdens het programma. Die viel bij een deel van het publiek niet in goede aarde. Online ontstond een beeld van haar dat zij zelf niet herkende. Om duidelijkheid te krijgen, nam Amijé contact op met haar medekandidaten om te vragen hoe zij haar gedrag hadden ervaren. Tot haar opluchting bleek dat zij zich niet herkenden in de harde beschuldigingen die op sociale media circuleerden. Dat gaf haar enige geruststelling in een periode waarin ze veel twijfel voelde.
Om zichzelf te beschermen, besloot Amijé ingrijpende stappen te zetten. Ze verwijderde sociale media van haar telefoon, zodat ze niet voortdurend geconfronteerd werd met de negatieve reacties. Daarnaast zocht ze steun bij haar directe omgeving. Haar ouders speelden daarin een belangrijke rol. Zij kregen de duidelijke instructie om de reacties niet te lezen, zodat de online haat niet verder zou doorsijpelen in haar privéleven. De steun van haar naasten werd een belangrijke basis om deze periode door te komen.
Vanuit de productie van Expeditie Robinson werd ook begeleiding aangeboden. Voor haar deelname had Amijé al een gesprek met een psycholoog gehad. Toen dacht ze nog dat ze sterk genoeg was om eventuele kritiek zelf te dragen. Ze was zich ervan bewust dat online haat bestaat, maar ging ervan uit dat ze het zou kunnen relativeren, omdat de mensen achter de berichten haar persoonlijk niet kenden. In de praktijk bleek dat echter moeilijker dan verwacht. De woorden op het scherm hadden meer invloed dan ze vooraf had gedacht.
Na de uitzendingen besloot ze alsnog professionele hulp te accepteren. Die keuze voelt voor haar als een belangrijke stap. Ze werkt samen met een psycholoog aan de vraag hoe ze ervoor kan zorgen dat vergelijkbare situaties haar in de toekomst minder raken. Hoewel het inmiddels beter met haar gaat, erkent ze dat de ervaring nog steeds sporen heeft achtergelaten. Ze kan nog niet met zekerheid zeggen dat het haar sterker heeft gemaakt, maar ze hoopt dat ze in de toekomst in staat zal zijn om er kracht uit te halen. Voor nu staat vooral haar herstel en mentale gezondheid centraal.
