Voor Renate Wennemars zijn het opnieuw dagen die alles in beweging zetten. Terwijl de Olympische Spelen voor de deur staan, kijkt zij dit keer vanuit een totaal ander perspectief naar het grote sportevenement. Waar vroeger haar man Erben Wennemars in de schijnwerpers stond, is het nu hun zoon Joep Wennemars die Nederland vertegenwoordigt op drie schaatsafstanden. Die verschuiving maakt deze periode voor haar intenser dan alle eerdere edities die ze meemaakte.
De rolverdeling binnen de familie is veranderd. Renate is niet langer de partner van een topsporter die zelf aan de start verschijnt, maar de moeder van een olympisch deelnemer. Dat verschil voelt groot. Schaatsen speelde in haar eigen jeugd nauwelijks een rol, maar dat veranderde toen ze Erben leerde kennen. En nu, jaren later, ziet ze opnieuw hoe diep de sport in haar leven verweven raakt, doordat haar zoon dezelfde weg volgt.
In een gesprek met De Telegraaf vertelt Renate hoe haar kijk op topsport is meegegroeid met de jaren. Door het hele traject van Joep vanaf het begin te volgen, heeft ze ervaren hoeveel werk, discipline en toewijding er nodig zijn om op dit niveau te komen. Ze benadrukt dat het niet alleen gaat om het moment van presteren, maar om alles wat daaraan voorafgaat. Die lange weg maakt indruk op haar en heeft haar respect voor de sport alleen maar vergroot.
Voor Renate draait trots niet om medailles of klasseringen. Wat haar het meest raakt, is de inzet die haar zoon toont. Ze vindt het belangrijk dat hij na afloop kan zeggen dat hij heeft geschaatst naar wat hij op dat moment waard was. Die gedachte staat los van het uiteindelijke resultaat. Haar trots is niet afhankelijk van een podiumplaats, maar van wie hij is als persoon en hoe hij zich ontwikkelt als sporter én als mens.
Hoewel de Olympische Spelen vaak worden gezien als het hoogtepunt vol spanning, ervoer de familie Wennemars de grootste druk al eerder. Volgens Renate bouwde zich in de loop der jaren een spanning op rond het moment waarop alles samenkomt. Het Olympisch Kwalificatietoernooi speelde daarin een grote rol. Dat toernooi voelde voor hen misschien nog zwaarder dan de Spelen zelf, omdat daar de basis werd gelegd voor deelname. Die fase was bepalend en emotioneel intens.
Op wedstrijddagen blijft Renate in de eerste plaats moeder. Ze stuurt haar zoon vooraf een kort bericht om hem succes te wensen. De echte zenuwen komen later, wanneer ze in het stadion aanwezig is. Daar wordt de spanning voelbaar en volgen haar gedachten elkaar snel op. Ze denkt aan veiligheid en stabiliteit, maar corrigeert zichzelf meteen en probeert vertrouwen te houden. Die innerlijke dialoog laat zien hoe betrokken ze is, zonder dat ze de controle overneemt.
Toch kiest Renate bewust voor afstand als het gaat om technische of sportieve details. Ze benadrukt dat ze daar niet genoeg kennis van heeft en dat ze zich daarom niet inhoudelijk bemoeit met de strategie. Bovendien wordt ze direct teruggefloten wanneer ze dat toch probeert. Die dynamiek houdt de rolverdeling duidelijk en zorgt ervoor dat Joep zijn eigen weg kan volgen.
Naast mogelijke olympische successen leeft er binnen de familie nog een andere droom. In huis wordt ook gesproken over de Elfstedentocht, een bijna mythisch schaatsevenement. Renate vertelt dat het winnen daarvan voor Joep én voor Erben misschien nog hoger op hun verlanglijst staat. Die gedachte laat zien dat sport binnen de familie niet alleen draait om de huidige Spelen, maar ook om bredere ambities en tradities die blijven bestaan.
Voor Renate zijn deze Olympische Spelen daarmee niet alleen een sportief evenement, maar een persoonlijke reis. Als moeder beleeft ze elke seconde intenser dan ooit tevoren.
