Voor zijn rol in de film Verliefd op Curaçao hoefde Kasper van Kooten nauwelijks ver te zoeken naar inspiratie. De acteur kruipt in de huid van Herbert, een vrijgezelle vijftiger met een groot hart en een bijna wanhopig verlangen naar liefde. Maar wat deze rol extra bijzonder maakt, is hoe dicht het verhaal bij zijn eigen leven ligt. Kasper weet als geen ander hoe het voelt om als man van middelbare leeftijd alleen te zijn — en dat sijpelt door in elke scène die hij speelt.
Een moment dat hem diep raakte, was zijn 49e verjaardag. Terwijl anderen misschien feest vierden, lag Kasper ziek met corona in bed, zonder partner aan zijn zijde. Die eenzame dag werd voor hem een keerpunt. Het was het moment waarop hij besloot dat het tijd was om weer actief op zoek te gaan naar liefde. Hoewel zijn personage in de film op singlereis gaat naar Curaçao, koos Kasper in het echte leven voor een andere weg: online daten. En alles wat daarbij komt kijken, kent hij inmiddels maar al te goed.
In de film doet Herbert er alles aan om het hart van Merel, gespeeld door Isa Hoes, te veroveren. Zijn acties zijn groots en gedurfd: met een roos in zijn mond klimt hij vroeg in de ochtend naar haar balkon en later organiseert hij een romantisch diner, compleet met rozenblaadjes. Maar zoals zo vaak in de liefde, lopen zijn plannen niet altijd zoals gehoopt. Juist dat maakt het verhaal zo herkenbaar — ook voor Kasper zelf.
Hij geeft eerlijk toe dat hij in de liefde soms te ver gaat. “Ik ga door een ijzeren deur als ik iets wil hebben,” zegt hij, “maar soms komt me dat duur te staan.” Die gedrevenheid leidde in het verleden tot ongemakkelijke situaties. Zo herinnert hij zich een eerste date waarbij hij direct voor een uitgebreid driegangenmenu koos. Wat begon als een goedbedoelde poging om indruk te maken, veranderde al snel in een ongemakkelijke avond waar hij eigenlijk het liefst zo snel mogelijk van weg wilde.
Juist die pijnlijke, ongemakkelijke momenten maakten het acteren voor hem des te leuker. Het voelde bijna bevrijdend om scènes te spelen die zo dicht bij zijn eigen ervaringen liggen. Hoewel hij zijn film geen zelfhulpverhaal noemt, is de herkenbaarheid onmiskenbaar. Vooral mannen van zijn leeftijd zullen zich erin herkennen: de onzekerheid, het zoeken naar de juiste woorden, en het ongemak van tegenover iemand zitten die je nog nauwelijks kent.
Met zijn openhartigheid laat Kasper zien dat liefde op latere leeftijd allesbehalve eenvoudig is, maar juist daarom zo menselijk en echt. Zijn verhaal is er één van hoop, kwetsbaarheid en de moed om het toch telkens weer te proberen — zelfs als het soms pijnlijk uitpakt.
