Hij staat al jaren bekend om zijn scherpe teksten, eigenzinnige humor en uitgesproken mening, maar achter de naam Willie Wartaal – tegenwoordig liever Wiwa – schuilt een verleden dat veel mensen niet kennen. Al meer dan twintig jaar is hij een vaste waarde in de Nederlandse popcultuur, maar hoe zag hij eruit vóór de roem en hoe begon zijn verhaal eigenlijk?
Wiwa werd geboren als Olivier Locadia en groeide op in Amsterdam, in omstandigheden die allesbehalve makkelijk waren. Zijn jeugd werd gekenmerkt door chaos en onzekerheid. In interviews vertelde hij openlijk dat hij ‘is opgegroeid tussen criminelen’ en dat zijn moeder verslaafd was aan harddrugs. Zijn vader speelde nauwelijks een rol in zijn leven. Die achtergrond heeft hem gevormd tot de persoon die hij vandaag is. Zoals hij zelf ooit zei: “Ik hoor mensen vaak zeggen dat ze selfmade zijn, maar dat klopt eigenlijk nooit. Ik ben dat echt. Daar moet ik trots op zijn.”
Wie oude foto’s van Willie ziet, herkent hem meteen, maar toch is het verschil opvallend. Zijn uitstraling was zachter, jonger, minder gevormd door alles wat hij later zou meemaken. Wat echter nooit veranderde, was zijn liefde voor taal en muziek. Als tiener zocht hij zijn toevlucht in boeken. “Lezen was voor mij een manier om te vluchten, want het was niet altijd even leuk thuis,” vertelde hij. Het was zijn manier om te ontsnappen aan de realiteit waarin hij zich bevond.
In 2005 kwam de grote doorbraak toen hij samen met Vjeze Fur, Faberyayo en Bas Bron De Jeugd van Tegenwoordig vormde. Met het nummer Watskeburt?! veroverden ze in één klap Nederland. Maar achter het succes schuilde een andere realiteit. Willie gaf later toe dat hij zich in die periode vaak alleen voelde. “Ik miste mijn moeder en was de hele tijd verdrietig. Vanbinnen was ik heel alleen.” Het contrast tussen succes en innerlijke strijd was groot.
Later begon Wiwa zijn verleden steeds meer onder ogen te zien. In het programma Verborgen Verleden ontdekte hij dat zijn overgrootmoeder tot slaaf gemaakt was, een ontdekking die hem diep raakte. “Ik stam af van mensen die niet vrij waren. Ik was ooit iemands bitch. Ik krijg die informatie nog altijd niet in mijn hoofd. Het is té heftig,” vertelde hij. Die confrontatie met zijn roots liet hem niet los en vormde een belangrijk keerpunt in zijn leven.
Ook in latere interviews gaf hij aan dat zijn jeugd hem blijft achtervolgen. Toch besloot hij zijn verhaal op papier te zetten, als manier om los te laten en verder te kunnen. “Om vrij te zijn en verder te kunnen gaan, moest ik opschrijven wat ik heb meegemaakt.” Het schrijven werd voor hem niet alleen een uitlaatklep, maar ook een manier om zichzelf beter te begrijpen.
Waar de jonge Olivier ooit zoekende was, staat Wiwa vandaag de dag steviger dan ooit. Hij is niet alleen artiest, maar ook vader, schrijver en theatermaker. Iemand die zichzelf blijft uitdagen en opnieuw uitvindt. Zoals hij zelf zegt: hij voelde dat hij moest veranderen om verder te groeien. En juist dat maakt zijn verhaal zo bijzonder – een reis van overleven naar creëren, van verleden naar toekomst.
