Catherine Keyl bereidt zich voor op een bijzondere mijlpaal in haar leven: haar tachtigste verjaardag, die ze op 24 oktober groots wil vieren samen met de mensen die haar het meest dierbaar zijn. Het idee dat ze deze leeftijd bijna bereikt, blijft voor haarzelf nog altijd bijna onwerkelijk. Ze geeft toe dat ze vroeger nooit echt heeft stilgestaan bij het ouder worden en dat het leven voor haar altijd in het teken stond van het hier en nu.
‘Ik heb er nooit een seconde rekening mee gehouden dat ik die leeftijd zou bereiken. Op mijn dertigste vond ik mezelf al stokoud. Ik dacht: o jee, mijn jeugd is voorbij. Voor mijn gevoel is dat nog niet eens zo lang geleden. En nu word ik tachtig,’ vertelt Catherine openhartig. Toch benadrukt ze dat ze zich allesbehalve oud voelt. Haar sociale kring, met veel jongere vrienden en vriendinnen, helpt haar volgens haar om energiek en betrokken in het leven te blijven.
Ze vertelt dat ze bewust altijd van dag tot dag heeft geleefd. Voor haar voelde tachtig worden lange tijd als iets abstracts, iets dat ver weg lag en nauwelijks voorstelbaar was. Daarnaast heeft ze in de loop der jaren veel dierbaren verloren, soms op onverwacht jonge leeftijd. Dat besef heeft haar kijk op het leven verdiept. Ze weet dat niets vanzelfsprekend is en dat elke verjaardag daarom ook een vorm van dankbaarheid met zich meebrengt.
Een bijzonder pijnlijke periode was het verlies van haar twee zussen. Vorig jaar nam Catherine afscheid van haar zus Marjolijn, die tweeënhalf jaar jonger was en overleed aan de gevolgen van longkanker. Eerder moest ze ook al haar jongere zus Annemieke loslaten, die negen jaar jonger was. Het zijn verliezen die haar diep hebben geraakt en die haar confronteren met de kwetsbaarheid van het leven. Als oudste van het gezin dacht ze altijd dat zij als eerste zou gaan, maar de werkelijkheid liep anders. Toch probeert ze juist daarom bewust te leven en haar komende verjaardag te omarmen met de mensen die haar lief zijn.
Naast deze emotionele gebeurtenissen kende Catherine ook een fysiek zware periode. Enkele jaren geleden kampte ze langdurig met een hernia, waardoor ze bedlegerig werd en nauwelijks kon bewegen. Het vertrouwen dat ze ooit weer zou kunnen reizen of vrij zou kunnen leven, raakte ze toen volledig kwijt. De pijn en de beperkingen maakten die tijd bijzonder zwaar.
‘Dat was een heftige periode en ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer kon reizen. Ik was slecht ter been en had overal pijn,’ vertelt ze terugkijkend. In die periode besloot ze haar verhaal te delen, niet alleen voor zichzelf, maar ook om anderen die met pijn of beperkingen worstelen een gevoel van herkenning te geven. Ze wilde de wanhoop die ze zelf voelde, verzachten voor anderen die in vergelijkbare situaties zaten.
Uiteindelijk kwam er langzaam herstel. Door intensieve training, regelmatige bezoeken aan de sportschool en begeleiding in een fysiotherapiepraktijk waar ze samen met anderen met lichamelijke klachten traint, wist ze stap voor stap haar kracht terug te vinden. De oefeningen zijn speciaal op haar afgestemd en hebben haar geholpen om opnieuw vertrouwen te krijgen in haar lichaam.
Vandaag de dag voelt ze zich mentaal en fysiek sterker dan in jaren. Ze merkt direct wanneer ze een week niet heeft gesport, omdat haar lichaam dan meteen reageert. Ondanks alles kijkt ze met dankbaarheid terug op haar leven, dat haar zowel zware als waardevolle momenten heeft gebracht. Voor Catherine is haar bijna-tachtigste verjaardag dan ook niet alleen een feest, maar vooral een bevestiging van veerkracht en doorgaan.
