Terwijl hij langzaam richting een bijzondere mijlpaal in zijn leven beweegt, staat Winston Gerschtanowitz stil bij alles wat was én alles wat nooit meer zal zijn. In oktober blaast de presentator vijftig kaarsjes uit, maar hoe dat feest er precies uit gaat zien, blijft nog even een vraagteken. Eén ding weet hij echter zeker: het wordt groots.
Voor Winston draait het leven om momenten grijpen en vieren. Hij benadrukt dat elke reden goed genoeg is om stil te staan bij het mooie. Vijftig worden? Dat is volgens hem absoluut zo’n moment. En toch voelt hij zich allesbehalve die leeftijd. In zijn hoofd, zo geeft hij toe, zit hij eerder rond de vijfendertig. De energie is er nog, de levenslust ook.
Maar achter dat optimisme schuilt een herinnering die nooit vervaagt. In 2004 verloor Winston zijn moeder Henriëtte aan kanker. Ze werd slechts 58 jaar. Het verlies sloeg in als een mokerslag en liet een leegte achter die, ondanks de jaren, nooit volledig is gevuld.
Hij heeft geleerd om met dat gemis te leven, maar de pijn blijft aanwezig. Winston noemt het zonder aarzelen het grootste verdriet dat hij ooit heeft meegemaakt. Wat hem misschien nog wel het meest raakt, zijn de momenten die zij nooit heeft mogen meemaken. De geboorte van zijn zoons Julian en Benjamin, die inmiddels zijn uitgegroeid tot jonge mannen. Zijn huwelijk met Renate. Alle hoogtepunten die voor hem zo vanzelfsprekend lijken, maar voor haar buiten bereik bleven.
Toch koestert hij één troost: zijn moeder heeft Renate nog gekend. Dat idee geeft hem rust. En ergens, diep van binnen, houdt hij vast aan de gedachte dat ze misschien nog altijd meekijkt. Dat ze ziet hoe gelukkig ze zijn geworden, hoe hun gezin zich heeft gevormd en hoe ze samen het leven omarmen.
De lessen van zijn moeder leven voort in alles wat hij doet. Het bewust vieren van kleine en grote momenten is daar een direct gevolg van. Samen met Renate begint hij elke dag met dezelfde instelling: er het beste van maken. Niet morgen, niet later, maar nu. Met elkaar en met hun kinderen.
Hun relatie, die inmiddels al meer dan een kwart eeuw standhoudt, lijkt sterker dan ooit. Vorig jaar vierden ze dat ze al 26 jaar samen zijn. Volgens Winston is hun liefde onverwoestbaar, juist omdat ze zo verschillend zijn. Waar de één iets verwacht, doet de ander het nét anders – en precies daarin zit hun kracht.
Ze verrassen elkaar nog altijd, maar niet op een overdreven manier. Geen grote gebaren of dure cadeaus, maar kleine, onverwachte momenten. Een lief berichtje, een simpele attentie op het juiste moment. Dat zijn de dingen die hun band levend houden.
Toch was hun huwelijk niet altijd vanzelfsprekend. Er waren fases waarin ze elkaar niet goed begrepen, waarin woorden niet aankwamen zoals bedoeld. Pas toen Winston zich verdiepte in een podcast van Oprah Winfrey, begon er iets te veranderen.
Hij realiseerde zich dat hij liefde uitte op zijn eigen manier – door te knuffelen, door te zeggen wat hij voelde. Terwijl Renate haar liefde juist liet zien door samen tijd door te brengen of praktische dingen te doen. Twee talen, die elkaar lange tijd niet bereikten.
Op het moment dat ze elkaars liefdestaal begonnen te begrijpen, viel alles op zijn plek. Ineens ontstond er ruimte, rust en vooral meer begrip. En misschien is dat wel de reden dat hun relatie vandaag de dag sterker voelt dan ooit tevoren.
