Achter zijn snelle grappen en luchtige uitstraling op televisie schuilt bij Ruben Nicolai een gevoel dat steeds vaker naar de oppervlakte komt. Waar hij normaal gesproken moeiteloos het publiek laat lachen, wordt hij in zijn privéleven geconfronteerd met een gedachte die hem zichtbaar raakt en zelfs onzeker maakt.
In een openhartig gesprek geeft hij toe dat er een moment nadert waar hij allesbehalve ontspannen naar uitkijkt. Het idee dat zijn oudste dochter binnenkort het huis zal verlaten, houdt hem meer bezig dan hij ooit had verwacht. Het is geen ver-van-zijn-bed-show meer, maar iets dat plotseling akelig dichtbij komt.
Zijn dochter Liv is inmiddels 18 jaar en staat aan het begin van haar eigen leven. Studeren, zelfstandig wonen, haar eigen keuzes maken — het zijn stappen die logisch en onvermijdelijk zijn, maar voor Ruben voelt het als het begin van een afscheid waar hij zich niet op voorbereid voelt.
Hij spreekt openlijk over het emptynestsyndroom en geeft zonder aarzelen toe dat hij daar waarschijnlijk flink last van zal krijgen. Wat hem vooral verbaast, is hoe weinig aandacht er is voor deze fase. Iedereen praat over de eerste jaren: slapeloze nachten, luiers verschonen, de eerste schooldag, de emotionele momenten op het schoolplein. Maar daarna lijkt het alsof ouders het zelf maar moeten uitzoeken.
Met zijn bekende gevoel voor humor probeert Ruben de situatie iets luchtiger te maken. Zo zegt hij met een knipoog dat hij bijna dankbaar is voor de huidige problemen op de huizenmarkt. In zijn ogen betekent dat misschien dat zijn dochter nog iets langer thuis blijft wonen. Maar achter die grap zit een duidelijk voelbare emotie: het besef dat een belangrijk hoofdstuk langzaam tot een einde komt.
Ruben is niet alleen vader van Liv, maar ook van zijn jongere dochter Daantje, die 14 jaar is. Over zijn rol als vader spreekt hij met trots en warmte. Hij hoopt dat zijn dochters hem zien als een leuke, betrokken vader met wie ze kunnen lachen. Tegelijkertijd erkent hij dat er ook grenzen zijn in wat zij met hem delen.
Hij merkt dat zijn dochters bepaalde dingen eerder met hun moeder bespreken dan met hem. En hoewel dat soms confronterend kan zijn, accepteert hij het zoals het is. Volgens hem hoort dat bij het opgroeien en bij de dynamiek binnen een gezin.
Zijn liefde voor zijn dochters staat daar los van. Hij noemt het vaderschap zonder twijfel de mooiste rol die hij ooit heeft gehad. Het is iets wat hem gevormd heeft en wat hem dagelijks trots maakt.
Ook op liefdesgebied heeft Ruben de afgelopen jaren de nodige veranderingen doorgemaakt. In 2013 kwam er een einde aan zijn relatie met Laurien, de moeder van zijn kinderen, na elf jaar samen te zijn geweest. Jaren later, eind 2019, vond hij opnieuw liefde toen hij Paulien ontmoette.
Die relatie bracht nieuwe hoop, maar bleek uiteindelijk niet blijvend. Eind 2025 werd bekend dat ook deze relatie is stukgelopen. Ruben zelf omschreef dat moment als een persoonlijk dieptepunt. Hij noemde het jaar zelfs een ‘prutsjaar’, waarin meerdere veranderingen en verliezen samenkwamen.
Al die ontwikkelingen lijken zich nu te stapelen, waardoor het vooruitzicht van een leeg huis nog zwaarder voelt. Achter de schermen van zijn bekende lach speelt zich een veel emotioneler verhaal af dan velen misschien vermoeden.
