Met het overlijden van Brigitte Bardot op 28 december, op 91-jarige leeftijd, verliest de wereld een van de meest besproken filmiconen van de twintigste eeuw. Het nieuws kwam niet volledig onverwacht, maar liet toch een stille schok achter in de culturele wereld. Afgelopen najaar werd de Franse ster twee keer opgenomen in het ziekenhuis. Daarna liet ze weten dat het “goed ging”, zonder ooit te onthullen wat er precies met haar gezondheid aan de hand was. Ook de exacte doodsoorzaak is tot op vandaag niet officieel duidelijk gemaakt.
Wat wel duidelijk is: Bardot leefde een leven dat constant op het scherp van de snede balanceerde tussen roem, verlangen en persoonlijke strijd.
Van balletzaal tot wereldberoemde sekssymbool
Brigitte begon haar pad niet in de filmwereld, maar in de wereld van ballet en mode. Tijdens haar balletopleiding begon ze modellenwerk voor Franse tijdschriften, en precies daar werd haar toekomst herschreven. Haar opvallende uitstraling trok de aandacht van regisseur Roger Vadim, die haar introduceerde in de filmwereld en haar omvormde tot een wereldwijd sekssymbool.
In 1956 brak ze definitief door met de film Et Dieu… créa la femme. Vanaf dat moment werd Bardot niet alleen een actrice, maar een cultureel fenomeen. Ze speelde in ongeveer vijftig films en wist daarnaast ook als zangeres meerdere hits te scoren. Haar naam werd synoniem met vrijheid, sensualiteit en Franse glamour.
Een privéleven vol breuken en teleurstellingen
Achter de glans van de camera speelde zich echter een heel ander verhaal af. Haar huwelijk met Roger Vadim, die haar ontdekte en lanceerde, eindigde in 1957 na vijf jaar. De reden was een affaire met haar tegenspeler Jean-Louis Trintignant. Daarna volgde een relatie met zanger Gilbert Bécaud, wat opnieuw een turbulente periode in haar leven markeerde.
In 1959 trouwde ze met acteur Jacques Charrier, met wie ze haar zoon Nicolas-Jacques kreeg, inmiddels 65 jaar oud. Over het moederschap sprak Bardot later hard en emotioneel: “Ik heb het moederschap vanaf het begin als een tragedie ervaren.” Het huwelijk hield geen stand en eindigde in 1962. Hun zoon groeide grotendeels op bij familie, terwijl Bardot haar carrière voortzette.
Ook haar derde huwelijk met de Zwitserse fotograaf Gunter Sachs duurde slechts drie jaar. Daarna volgden opnieuw scherpe woorden van de actrice, die zei nooit een man te hebben ontmoet die haar werkelijk waardig was en dat relaties haar vooral desillusies en problemen brachten.
Donkere periodes en terugtrekking uit de filmwereld
In 1958 probeerde Bardot uit het leven te stappen, een ingrijpende episode die later opnieuw werd gevolgd door een tweede poging twee jaar daarna. Ondanks haar wereldfaam groeide bij haar het verlangen om te verdwijnen uit de filmindustrie. In 1973 stopte ze definitief met acteren.
In latere jaren trok ze zich steeds verder terug uit de publieke aandacht. Sinds haar huwelijk in 1992 met Bernard d’Ormale leefde ze relatief afgezonderd. Veel mensen vonden dat Bardot steeds afstandelijker en verbitterd raakte. Ze verscheen zelden nog in het openbaar en had naar verluidt nog maar weinig sociale contacten buiten haar echtgenoot.
Ook de band met haar zoon Nicolas-Jacques bleef fragiel. Dat hij met zijn gezin in Noorwegen woont, maakte het contact er niet eenvoudiger op.
In een interview met Paris Match noemde Bardot haar bestaan ooit “een raadselachtig leven”. Ze zei: “Ik accepteer het en neem het aan. Ik ben een gevangene van mezelf, maar dat ben ik altijd geweest. Dit is de prijs die ik moet betalen.” Woorden die haar levensverhaal in al zijn glans en pijn samenvatten.
