Het is een bericht dat bij veel mensen binnenkomt, maar voor Monique Westenberg zelf voelt het nog zwaarder. Wat begon als een onrustig gevoel, is uitgegroeid tot een situatie vol spanning en onzekerheid. Via haar eigen kanalen laat ze weten dat het niet goed gaat met haar geliefde hond — en de zorgen stapelen zich in rap tempo op.
Nog vóór haar vakantie merkte Monique dat er iets niet klopte. Er werden onrustige cellen ontdekt bij haar hond Gioia, en dat nieuws bleef als een donkere wolk boven alles hangen. Ondanks de hoop dat het misschien mee zou vallen, bleef de onzekerheid knagen. Uiteindelijk volgde een bezoek aan het ziekenhuis, waar Gioia uitgebreid werd onderzocht en gescand.
Die dag bracht geen directe opluchting. Integendeel. Hoewel er een mogelijkheid is om de tumor operatief te verwijderen, blijft er een allesbepalende vraag hangen: hoe ver heeft de ziekte zich al verspreid? De uitslagen van de scan moeten uitwijzen of ook de klieren zijn aangetast, en juist dat maakt deze periode zo zenuwslopend.
De operatie staat inmiddels gepland, maar daarmee is de spanning nog lang niet voorbij. Na de ingreep volgt opnieuw een zware periode van wachten. Minstens een week lang blijft het onzeker wat de exacte ernst van de situatie is en welke gradatie de tumor heeft. Voor Monique betekent dat dagen vol hoop, maar ook angstige gedachten die steeds weer terugkeren.
Voor buitenstaanders lijkt het misschien “slechts” een huisdier, maar voor Monique is Gioia veel meer dan dat. Haar liefde voor dieren is altijd al groot geweest, en haar band met haar hond is intens en persoonlijk. Juist daarom raakt dit nieuws haar zo diep. Het idee dat er iets mis kan gaan, dat er mogelijk meer aan de hand is dan ze hoopt, laat haar niet los.
Toch probeert ze zich vast te houden aan het kleine beetje perspectief dat er nog is. De mogelijkheid tot opereren geeft een sprankje hoop — een kans om het tij misschien te keren. Maar tegelijkertijd weet ze dat de echte antwoorden pas later komen, en dat wachten is misschien wel het zwaarste van alles.
Ondanks de spanning blijft Monique zich naar buiten toe sterk tonen. Ze deelt haar verhaal openlijk, zonder het mooier te maken dan het is. Juist die eerlijkheid laat zien hoe intens deze periode voor haar is: een constante balans tussen hoop en vrees, tussen vertrouwen en angst.
Voor nu rest er niets anders dan afwachten. De dagen tikken langzaam voorbij, terwijl elke gedachte teruggaat naar dat ene moment waarop duidelijk wordt hoe het er écht voor staat. En tot die tijd leeft Monique van uur tot uur, met haar hart volledig bij Gioia.
