Het is een hartverscheurend moment geweest voor Monique Westenberg, een periode waarin de wereld om haar heen even volledig stilstond. Terwijl zij doorgaans de regie stevig in handen heeft, werd zij de afgelopen dagen geconfronteerd met een angst die iedere dierenliefhebber tot in het diepste van zijn ziel raakt. In een zeer persoonlijk en emotioneel bericht op haar sociale kanalen deelde Monique het verontrustende nieuws dat de gezondheid van een van haar geliefde honden plotseling ernstig achteruitging. Het was een situatie zo kritiek, dat zij en haar zoon André Hazes Jr. voor de onmogelijke keuze kwamen te staan of ze afscheid moesten nemen van hun trouwe kameraad.
De presentatrice, die altijd open is over haar liefde voor haar dieren, beschrijft hoe de hond onlangs opnieuw in het ziekenhuis werd opgenomen. De onzekerheid sloeg toe toen de behandelend artsen, net als vorig jaar, voorstelden om na te denken over het ondenkbare: het beestje uit haar lijden te verlossen. Voor Monique voelde dit als een enorme klap. Ze weigerde echter direct de handdoek in de ring te gooien. Haar intuïtie als baasje vertelde haar dat het nog niet voorbij was, dat er nog gevochten kon worden voor het leven van haar ‘moppie’.
In plaats van in te stemmen met de zware beslissing, koos ze voor een weg van hoop en onvoorwaardelijke toewijding. Na een reeks onderzoeken die aanvankelijk weinig uitsluitsel boden – behalve een infectiewaarde waarvan de bron verborgen bleef – besloot Monique haar hond mee naar huis te nemen. Ze koos voor een behandeling met antibiotica, ondanks de grote twijfels en de fysieke uitputting die deze dagen met zich meebrachten. De zorg was intensief en vergde alles van het gezin.
Het was een aangrijpende strijd waarin de hele familie betrokken was. Monique vertelt dat zij, samen met haar zoon Dré en hun hond Frenkie, letterlijk op matrassen op de vloer van de woonkamer sliepen. Ze wilden geen moment van haar zijde wijken. Het was een huis vol liefde, spanning en hoop, waarbij elke ademhaling van de hond nauwlettend in de gaten werd gehouden. Die dagen in de woonkamer waren een emotionele uitputtingsslag, maar de wil om samen tot het uiterste te gaan was sterker dan de angst voor het verlies
Inmiddels is de rust enigszins teruggekeerd en ziet Monique haar hond weer opknappen. Wanneer ze haar trouwe viervoeter nu weer gelukkig door het huis ziet wandelen, voelt ze een immense dankbaarheid en bevestiging van haar keuze. Het is voor haar een krachtige les geweest: in tijden van twijfel is het luisteren naar je eigen gevoel de enige leidraad die telt. Deze beproeving heeft de band tussen Monique, haar zoon en hun huisdier alleen maar verder versterkt. Het is een herinnering aan hoe kwetsbaar het leven is, maar ook aan hoe ver men kan komen met pure liefde en de bereidheid om nooit op te geven, zelfs niet als de rest van de wereld de hoop al heeft laten varen.
