Het is een geluid dat we jarenlang niet gewend waren in de wereld van André en Roxeanne Hazes: stilte. Waar het leven van de twee bekende kinderen van de volkszanger jarenlang werd gedomineerd door constante stormen, publieke conflicten en een haast eindeloze stroom van drama, lijkt er nu een fase van oprechte rust te zijn aangebroken. Het is een ommekeer die zo groot is, dat beide artiesten nog steeds moeten wennen aan dit vredige bestaan.
Tijdens een openhartig gesprek in het programma Ivo op Zondag deed André onlangs een boekje open over de verandering die hij en zijn zus hebben doorgemaakt. Het besef dat het dagelijks leven ook zonder onenigheid kan verlopen, voelt voor hem bijna onwerkelijk aan. Er is geen gedoe meer, vertelde hij met een mengeling van verbazing en opluchting. Voor iemand die jarenlang in het middelpunt van de mediabelangstelling en familieruzies stond, is dit een luxe die hij inmiddels volledig omarmt.
Toch was die overgang niet vanzelfsprekend. André bekent dat het eerste jaar zonder constante escalaties aanvoelde als een vreemde gewaarwording. Je zit in je achterhoofd voortdurend te wachten op dat ene addertje onder het gras. Je bent als mens geconditioneerd om alert te zijn, klaar voor het moment dat het weer misgaat. Maar het bleef uit. Het gaat simpelweg goed. Die acceptatie heeft de broer en zus gebracht waar ze jarenlang naar zochten: een diepe, innerlijke rust.
Roxeanne vult haar broer aan met een treffende observatie over hoe hun leven eruitzag in de jaren van onrust. Ze omschrijft hun toestand destijds als een constante vluchtmodus. Door alles wat ze hebben meegemaakt, stonden ze altijd ‘aan’. Als het dan plotseling lange tijd rustig blijft, is dat aanvankelijk zelfs beangstigend. Het dwingt je tot de pijnlijke maar bevrijdende conclusie dat zijzelf vaak niet degenen waren die de ellende opzochten. Vaak waren het de externe factoren en de mensen in hun directe omgeving die de chaos creëerden. In essentie, zo benadrukt Roxeanne, zijn zij gewoon heel normale mensen die te maken hebben gehad met een totaal ongewoon leven.
Ondanks de turbulente geschiedenis en de bekende breuken met hun moeder, kijken de twee nu met een opvallende positieve blik naar de wereld. Ze zijn niet verbitterd geraakt door de beproevingen op hun pad. Integendeel, ze staan met een open hart in het leven en hebben geleerd om intens te genieten van de kleinste, alledaagse dingen. De dankbaarheid voert de boventoon. Ze realiseren zich maar al te goed dat het leven voor hen ook heel anders had kunnen aflopen. De rust is eindelijk gearriveerd, en ze koesteren elk moment van deze nieuwe, stabiele fase.
