De immer goedlachse Dries Roelvink kennen we natuurlijk allemaal van zijn iconische gele zwembroek, zijn onvermoeibare passie voor de Amsterdamse volksmuziek en zijn trotse momenten met zonen Dave en Donny. Maar achter die zorgvuldige opgebouwde façade van glitter, glamour en gezelligheid schuilt een diepe, donkere schaduw waar de zanger het liever niet over heeft. Vandaag doorbreekt hij echter de stilte en laat hij een kant van zichzelf zien die we zelden waarnemen. Het gaat over zijn oudste kind, de inmiddels 46-jarige Peggy, en de vele jaren waarin hij simpelweg schitterde door afwezigheid.
Het is een bekentenis die rauw op je dak valt. Dries steekt de hand diep in eigen boezem en geeft toe dat hij steken heeft laten vallen die nooit meer helemaal te herstellen zijn. Terwijl hij druk bezig was met het bestormen van de hitlijsten en het opbouwen van zijn imago als volksheld, gleed de tijd tussen zijn vingers door. Jarenlang was er nauwelijks contact tussen vader en dochter. Geen verjaardagen, geen gedeelde geheimen aan de keukentafel, geen vaderlijke adviezen. De stilte tussen hen was oorverdovend en de afstand leek onoverbrugbaar.
Ik neem het mezelf echt kwalijk, bekent een zichtbaar geëmotioneerde Dries wanneer hij terugblikt op die verloren tijd. Het besef dat hij de opvoeding en de vormende jaren van Peggy grotendeels aan zich voorbij heeft laten gaan, knaagt aan zijn geweten. Hij realiseert zich nu dat succes en applaus van het publiek niets waard zijn als je de band met je eigen vlees en bloed verwaarloost. Peggy is het kind uit zijn eerste huwelijk, een hoofdstuk uit zijn leven dat lang in de schaduw van zijn latere successen bleef staan. Waar Dave en Donny opgroeiden voor de camera’s van hun eigen realityserie, bleef Peggy altijd ver weg van de schijnwerpers, bijna als een vergeten herinnering.
De zanger beschrijft de situatie als een zwarte bladzijde die hij niet zomaar kan omslaan. Hoewel het contact de laatste tijd gelukkig weer wat is opgebloeid, blijft het litteken van de gemiste decennia zichtbaar. Dries probeert nu goed te maken wat er in het verleden is misgegaan, maar hij is realistisch genoeg om te weten dat je de tijd niet kunt terugdraaien. De basisschooltijd, de puberteit en de eerste stappen naar volwassenheid van zijn dochter heeft hij niet bewust meegemaakt. Dat vreet aan hem. De man die altijd voor iedereen een praatje klaar heeft, vindt het moeilijk om de juiste woorden te vinden wanneer hij tegenover Peggy staat. Het schuldgevoel is een zware last die hij dagelijks meedraagt onder zijn glimmende pakken. Het is een menselijk drama van een vader die pas te laat inzag dat tijd het kostbaarste bezit is dat je een kind kunt geven.
