Het is een beeld dat bijna onmogelijk leek voor de trouwe volger van het grootste muziekfestijn ter wereld: Cornald Maas, de onbetwiste Mister Songfestival, die de finale niet vanuit de commentaarpositie in een kolkende arena beleeft, maar gewoon vanaf de bank in zijn eigen woonkamer. Voor het eerst in tientallen jaren is de man die vergroeid is met het evenement gedwongen om als gewone kijker toe te kijken. De sfeer in huize Maas is echter verre van feestelijk. De commentator, die normaal gesproken met passie en diepgaande kennis elke noot analyseert, ziet nu met lede ogen aan wat er van ‘zijn’ festival is geworden. De teleurstelling druipt er aan alle kanten vanaf.
De analyse die hij deelt vanuit zijn vertrouwde omgeving is niets minder dan een vernietigend oordeel. Cornald windt er geen doekjes om en spreekt klare taal over de huidige staat van het spektakel. Het is nog nooit zo slecht geweest als nu, luidt zijn even harde als pijnlijke conclusie. Waar het Songfestival ooit een baken was van verbroedering en muzikale diversiteit, lijkt het volgens Maas nu te zijn weggezonken in een moeras van negativiteit en artistieke armoede. De pijn van het niet aanwezig zijn wordt overschaduwd door de woede over de koers die de organisatie is ingeslagen. Hij ervaart de huidige editie als een absoluut dieptepunt in de geschiedenis van de competitie die hem zo na aan het hart ligt.
De eenzaamheid van de bank staat in schril contrast met de hectiek van de afgelopen jaren, maar het geeft Maas ook de nodige afstand om de zaken scherp te zien. Hij observeert hoe de magie lijkt te zijn verdampt en heeft plaatsgemaakt voor een sfeer die hij omschrijft als giftig en kwalitatief ondermaats. Voor een man die zijn hele carrière heeft gewijd aan het promoten en duiden van dit Europese fenomeen, moet het kijken naar deze beelden aanvoelen als een marteling. Elke valse noot en elke organisatorische misslag komt bij hem drie keer zo hard binnen. De sfeer van deze thuisblijf-editie is doordrenkt van melancholie en een diep gevoel van onrecht over hoe het evenement er momenteel voor staat.
Het gemis van zijn stem in de ether is voor de kijker groot, maar voor Cornald Maas zelf is de confrontatie met het verval van het festival wellicht nog groter. Hij ziet hoe tradities worden verbroken en hoe de essentie van het Songfestival uit het oog wordt verloren. Het oordeel van de meester is hard maar eerlijk: de glans is er volledig vanaf. Terwijl de lichten in de studio’s in het buitenland flikkeren, zit de meest deskundige man van Nederland in het donker te kijken naar een schaduw van wat ooit een prachtig instituut was. Dit jaar zal de boeken ingaan als het jaar waarin Cornald Maas de deur definitief achter zich dicht trok voor de huidige vorm van het spektakel.
