De tijd heelt alle wonden, zo luidt het bekende gezegde, maar voor de intens verdrietige Joke Alberts is daar absoluut geen sprake van. Het is inmiddels alweer zes lange jaren geleden dat de iconische en immens geliefde volkszanger Koos Alberts zijn laatste adem uitblies, maar voor zijn achtergebleven weduwe voelt het verlies nog altijd als de dag van gisteren. Het gemis snijdt elke dag opnieuw dwars door haar ziel. Het leven in hun vertrouwde omgeving is na het wegglijden van haar grote liefde nooit meer hetzelfde geworden. Waar vroeger het huis gevuld was met muziek, gelach en de warme aanwezigheid van de zanger, heerst er nu een tastbare en soms angstaanjagende leegte die Joke dagelijks met angst en beven ondergaat.
Zes jaar zonder de man met wie ze lief en leed deelde, heeft van Joke een ander mens gemaakt. Ze steekt haar diepe emoties en de dagelijkse worsteling met de eenzaamheid niet onder stoelen of banken. Elke ochtend als ze wakker wordt en de lege plek naast zich in het grote bed ziet, wordt ze onbarmhartig geconfronteerd met de harde realiteit. Koos was niet zomaar haar echtgenoot; hij was haar steun en toeverlaat, haar maatje met wie ze de zwaarste stormen in het leven heeft doorstaan, inclusief het zware auto-ongeluk dat hem destijds in een rolstoel deed belanden. Die gedeelde geschiedenis heeft een onbreekbare band gecreëerd die zelfs door de dood niet kan worden doorgesneden, maar die de huidige leegte in haar bestaan wel des te pijnlijker en ondragelijker maakt.
De muren van haar woning hangen nog altijd vol met tastbare herinneringen, foto’s en gouden platen van de legendarische zanger, maar deze objecten bieden haar lang niet altijd de troost waar ze zo vurig naar verlangt. Soms werken de herinneringen juist als een mes dat in de open wond wordt rondgedraaid. Joke geeft eerlijk toe dat er momenten zijn waarop het verdriet haar volledig naar de keel grijpt en de tranen onophoudelijk over haar wangen stromen. Het feit dat het leven om haar heen gewoon doorgaat, terwijl haar eigen wereld destijds stilstond bij het overlijden van Koos, is een bittere pil die ze nog altijd heel erg moeilijk kan slikken. Haar omgeving probeert haar weliswaar te steunen waar mogelijk, maar het specifieke gemis van die ene unieke man kan door niemand anders worden opgevuld.
Ondanks de loodzware deken van melancholie die over haar leven ligt, probeert Joke met heel veel moeite de moed erin te houden en de dagen zo goed en zo kwaad als het gaat door te komen. Ze put enorm veel kracht uit de gedachte aan de mooie jaren die ze samen met Koos heeft mogen beleven en de onvoorwaardelijke liefde die zij met elkaar deelden. Het bewaren van zijn muzikale erfgoed en het levend houden van zijn naam onder de trouwe schare fans geeft haar een doel in deze moeilijke levensfase. Toch blijft de harde conclusie dat de tijd de scherpe randjes er niet vanaf heeft gehaald; het gemis is en blijft een constante metgezel in haar dagelijkse leven, een stille getuige van een allesomvattende liefde die nu noodgedwongen in diepe rouw is veranderd.
