Het leven kan in één klap volledig stilstaan, hoe hoog je ook op de maatschappelijke ladder staat. Presentator en journalist Twan Huys weet daar inmiddels alles van. De man die jarenlang de harde televisiewereld domineerde, kreeg de afgelopen tijd klap na klap te verwerken. Het diepe, snijdende verdriet om het verlies van zijn beide ouders heeft diepe sporen achtergelaten in zijn ziel. De man die altijd de controle wilde houden over live-uitzendingen en complexe nieuwsitems, moest plotseling lijdzaam toezien hoe zijn vertrouwde wereld als los zand uit elkaar viel. Het was een gitzwarte periode waarin de presentator gedwongen werd om radicaal het roer om te gooien, ver weg van de felle studiogeluiden en de constante druk van de kijkcijfers.
De ommekeer begon eigenlijk al toen zijn professionele droom hardhandig uiteenspatte. Na het mislukte en veelbesproken avontuur bij RTL Late Night bleef Twan Huys achter in een diep dal. De genadeloze wetten van de televisiewereld zorgden voor een pijnlijke breuk, waarna hij de rust en de absolute stilte moest opzoeken om niet onderdoor te gaan aan de immense stress en de nasleep van de flop. Hij trok de natuur in, zocht de eenzaamheid op en besloot zijn hectische Amsterdamse leven tijdelijk achter zich te laten. Wat begon als een vlucht, veranderde al snel in een louterende overlevingstocht. De man die gewend was om te praten, moest nu leren luisteren naar het ritselen van de bladeren en het kraken van de takken onder zijn stevige wandelschoenen.
Maar de echte emotionele vuurdoop moest toen nog komen. Samen met zijn zestienjarige zoon Jack begon Twan Huys aan een gigantisch wandelavontuur van maar liefst 555 kilometer. Het doel was ambitieus: het beroemde Droompad bewandelen van München dwars over de ruige toppen van de Alpen en de Dolomieten, helemaal tot aan de romantische grachten van Venetië. Het had een heroïsche reis tussen vader en zoon moeten worden, een waanzinnig verbindend avontuur hoog in de bergen. Jack had aanvankelijk flinke twijfels over de monsterlijke afstand en wilde de route liever in etappes opknippen, maar uiteindelijk stonden ze daar samen, met zware rugzakken op hun schouders en blootgesteld aan de grillen van de natuur. Al na twee dagen sloeg de keiharde realiteit toe. Blaren teisterden hun voeten, muggensteken zorgden voor fysieke ongemakken en de loodzware bergbeklimmingen en steile afdalingen eisten hun absolute tol. Jack kreeg zelfs te maken met een gevaarlijke anafylactische reactie na een venijnige wespensteek en stond oog in oog met een angstaanjagende, loodrechte rotswand die onneembaar leek.
Te midden van die fysieke uitputting probeerde Twan Huys constant de controle te behouden en het tempo angstaanjagend hoog te leggen. Hij praatte veel en wilde praten over de diepe zin van het leven, tot frustratie van zijn zoon. Jack, die een bewonderenswaardige, natuurlijke kalmte over zich heen had hangen, greep in en vroeg zijn vader rechtstreeks om eens een keer zijn mond te houden en simpelweg te genieten van de overweldigende stilte in de bergen. De rollen draaiden om: de gevierde interviewer leerde levenslessen van zijn eigen tienerzoon. De immense controledrift en de slopende werkstress begonnen eindelijk naar de achtergrond te verdwijnen.
Toen sloeg het noodlot genadeloos toe. Halverwege hun tweede etappe in juli 2024, ver weg van de bewoonde wereld, ontving Twan Huys het schokkende bericht dat zijn vader na een fatale val in kritieke toestand in het ziekenhuis lag. De wereld stortte onmiddellijk in. Ineens deed de prachtige natuur er niet meer toe. Jack handelde direct, nam daadkrachtig de leiding en regelde in allerijl de gecompliceerde terugreis naar Nederland. Diezelfde nacht nog sloot de vader van Twan voorgoed zijn ogen. Het verlies was immens en sneed dwars door de ziel van de presentator. De wandeltocht werd abrupt afgebroken en vader en zoon bleven achter met een overweldigend gevoel van leegte, terwijl Twans moeder eenzaam en intens verdrietig achterbleef in haar eigen stille huis.
De veerkracht van de familie bleek echter groot. Uiteindelijk besloten Twan en Jack om de tocht naar Venetië in drie etappes te voltooien, als een ultiem eerbetoon en een manier om het loodzware verlies te verwerken. Jack nam tijdens die laatste loodjes steeds vaker het voortouw en gidste zijn vader door het landschap. Maar de gifbeker was voor Twan Huys nog niet leeg. Na het behalen van de eindstreep in Venetië volgde bij thuiskomst opnieuw een gitzwarte maand. In dezelfde periode overleed een zeer dierbare vriend, en alsof het verdriet nog niet tastbaar genoeg was, overleed aan het einde van datzelfde jaar ook zijn geliefde moeder. Het was een onwerkelijke opeenvolging van rouw en diepe pijn. De man die vroeger met zijn ouders, zus en aanhang al 35 jaar lang een hechte wandeltraditie in stand hield in de goudrode heuvels van Zuid-Limburg, was zijn kompas kwijt. Nu zijn beide ouders er niet meer zijn, is het wandelen zijn enige medicijn geworden om de chaos in zijn hoofd te bezweren, zijn nieuwsverslaving te temperen en zijn ziel rust te geven.
