Emilia Clarkes leven nam een onverwachte wending op de stralende leeftijd van 24. Ze had net de opnames van het eerste seizoen van Game of Thrones afgerond, een onderneming die haar een wereldberoemdheid zou maken toen ze een potentieel dodelijk hersenaneurysma kreeg. Ondanks de psychologische en fysieke tol die het herstel en de operatie eisten, hield Emilia vast aan haar onwrikbare vastberadenheid om haar passie voor acteren na te jagen. Zoals veel artiesten wendde Emilia zich tot fitness als een soort stressvermindering na het veeleisende filmschema. Maar wat een routinetraining leek, werd een medisch noodgeval. Haar hoofdpijn veranderde in hevige pijn en misselijkheid, waardoor ze naar de eerste hulp moest.
Doktoren hadden eerst moeite om te bepalen wat haar lijden veroorzaakte. Uiteindelijk werd een gebarsten aneurysma ontdekt door een MRI en hersenscan. Er volgde een zorgvuldige procedure van drie uur, wat de bekwaamheid van het medische team aantoonde.
Na de operatie kreeg Emilia te maken met een nieuw probleem: afasie, een verbale beperking die vergelijkbaar is met die van Bruce Willis voordat hij de diagnose dementie kreeg. Het duurde een vermoeiende week om haar hele naam terug te krijgen.
Een ander obstakel werd twee jaar later ontdekt door een reguliere scan. Een tweede operatie was nodig vanwege een tumor die zich enorm had ontwikkeld aan de andere kant van haar hersenen. De minst ingrijpende methode was deze keer uitgesloten. Het werd nodig om titanium te implanteren in een schedeloperatie.
Na de tweede procedure volgde een maandlange strijd met angst en paniekaanvallen. Emilia vocht tegen de ziekte en kwam er sterker uit, wat haar karaktersterkte en wilskracht demonstreerde. Ze verklaarde: “Ik ben genezen voorbij onredelijke verwachtingen,” jaren later. Ik ben volledig toegewijd.” Ze is een van de zeldzame overlevenden van deze vorm van ziekte die de verwachtingen tarten.
Emilia’s ervaring motiveerde haar om iets terug te doen. Samen met haar moeder richtte ze SameYou op, een non-profitorganisatie die helpt bij de revalidatie van slachtoffers van beroertes en andere hersenschade. Door haar verhaal eerlijk te vertellen, creëert ze bewustzijn over de dringende behoefte aan onderzoek naar dit essentiële onderwerp.
