De perifere driftillusie zorgt ervoor dat kleurrijke magenta stippen groter lijken of naar buiten verschuiven als u uw ogen van de ene stip naar de andere beweegt. Hoewel deze illusie in verschillende patronen te zien is, is deze het meest opvallend in cirkelvormige ontwerpen, zoals hierboven. De illusie werd voor het eerst beschreven door Jocelyn Faubert en Andrew Herbert in 1999 en is meer uitgesproken tijdens oogbewegingen of knipperen.
Faubert en Herbert stelden dat deze illusie ontstaat door een combinatie van factoren, waaronder oogbewegingen, variaties in lichtintensiteit en de manier waarop onze ogen diepte waarnemen.
De sprankelende rasterillusie is een visuele truc die behoorlijk verwarrend kan zijn. Wanneer je je richt op de witte cirkels op de kruispunten van de verbindingslijnen van het raster, verschijnen en verdwijnen er snel zwarte stippen op andere delen van het raster. De snelheid waarmee deze stippen worden gevormd, is wat de illusie zijn naam geeft.
Hoewel het relatief recent is ontwikkeld, is het scintillerende raster gebaseerd op een soortgelijke illusie uit 1870, bekend als de Hermann-rasterillusie, ontdekt door Ludimar Hermann.
