“De lippen waren scheef samengegroeid, de neus ademde niet, één oor was praktisch verdwenen.” De moeder van de kleine Diana had een grotere hekel aan haar dan aan de andere kinderen.

De kleine Diana werd door haar moeder meer gehaat dan door de andere kinderen. De vrouw reageerde haar opgekropte woede af op haar dochter, die in vieze lompen op de grond sliep, niet naar school ging en geen medische zorg kreeg.

De schoonzus van de vrouw won Diana letterlijk terug door haar moederrechten te laten ontnemen. Toen Diana zich bevrijdde van de onderdrukking van haar moeder, hielpen vriendelijke mensen haar haar zelfvertrouwen terug te krijgen.

“Dankjewel lieve mensen”, “O mijn God, ik kon mijn tranen niet bedwingen. Wat een mooi meisje”, “Waarvoor? Wie heeft haar zo’n recht gegeven?”, “Hoe kunnen zulke vrouwen moeders genoemd worden?”,

“Mooi meisje”, lees ik in de discussies.