Wanneer de Vlucht 417 geland op de luchthaven van bestemming, Kapitein Alexey Morozov, een ervaren piloot met twintig jaar dienst, zoals gebruikelijk, het afsluiten van de motoren en overhandigd controle op de grond bemanning. Alles ging volgens plan, totdat zijn blik viel op een van de passagiers lopen langs het raam.
De man droeg (hand) bagage, niet bewust van iets, maar de kapitein bevroor. Deze persoon was zijn dubbelganger — tot in het kleinste detail. Dezelfde kaaklijn, de kleur van het oog, en neus. Hij was op zoek naar zijn woon-reflectie, slechts gekleed in burgerkleding.
Alexey over het leiden stewardess en, wijzend naar de passagier, fluisterde:
“Vraag hem te blijven voor een moment. Hem vertellen, ik heb een vraag voor hem. Maar wees voorzichtig.”
De stewardess, verbaasd, gevangen met de man bij de uitgang en zei:
“Neem me niet kwalijk, meneer, de kapitein vroeg of je kon een ogenblik geduld. Het gaat over het controleren van een aantal documenten.”
“Natuurlijk,” antwoordde de man schouderophalend in verbazing.
De kapitein kwam in de cabine. Zijn gezicht ging, bleek toen hij voor het dubbele. Hij wilde iets zeggen, maar de vreemdeling sloeg hem om het.
Voortzetting 👇👇
Een vliegtuig kapitein zag een man die sprekend leek op hem — en op enkele minuten later, iets verschrikkelijk was onthuld
“Wat is hier aan de hand…” vroeg de man.
“Ik moet u vragen,” Alexey beantwoord.
De man stelde zich voor:
“Ik ben Igor Sokolov. Ik ben een historicus, docent en vliegen vaak naar congressen. We zijn als twee druppels water.”
Voor een moment van stilte viel. Dan Alexey voorgesteld:
“We gaan naar het personeel van de kamer en praat. Dit is iets vreemds.”
In de lerarenkamer, zij wisselden van documenten. Verschillende namen, verschillende geboorte data, maar beiden hadden dezelfde geboorteplaats vermeld — Vyazemsk, Khabarovsk Krai.
“Ik ben opgegroeid in een weeshuis,” Igor toegelaten. “Ik wist niet dat mijn ouders. Ik vond een aantal oude kranten, maar ze waren bijna onleesbaar.”
Alexey voelde zijn buik vast.
“Ik ben opgegroeid in een weeshuis… in dezelfde stad.”
“Denk je dat we… een tweeling?” Igor gevraagd.
Alexey knikte.
“Misschien wel. We kunnen van elkaar zijn gescheiden bij de geboorte. Het is gebeurd. Vooral in de jaren ‘ 80. Weeshuizen waren overvol, dossiers onvolledig zijn. Misschien zijn sommige medische staf besloten om ons te scheiden om de vaststelling te vergemakkelijken.”
“Of…” Igor aarzelde, “misschien was het niet toevallig is.”
“Wat bedoel je?”
“Ik studeer geheime experimenten uitgevoerd in de SOVJET-unie. Een aantal documenten tonen aan dat in de late jaren ’70 tot begin jaren’ 80, genetisch onderzoek vond plaats in Khabarovsk Krai. Tweelingen werden gebruikt voor het bestuderen van de theorie van ‘psychologische opzichte van elkaar.’ Soms werden ze geplaatst in verschillende gezinnen nemen hun ontwikkeling.”
Een vliegtuig kapitein zag een man die sprekend leek op hem — en op enkele minuten later, iets verschrikkelijk was onthuld
“Denk je dat we deel uitmaken van dit experiment?”
“Moeten we het doen met een DNA-test?”
Enkele weken later, de DNA-test resultaten bevestigd: ze waren biologische tweeling. Een werd een kapitein, de andere een historicus. Lot ze gescheiden van elkaar door duizenden kilometers, maar bracht hen samen in de hemel — op dat zeer vlak.
Ze besloten om samen te reizen naar Vyazemsk om te proberen op zoek naar sporen van hun echte familie… en misschien ontdekken de waarheid over waarom hun paden werden verscheurd vanaf het allereerste begin.
