Abby en Erin, een tweelingmeisjes geboren in North Carolina in 2016, kwamen ter wereld met een buitengewone uitdaging: hun hoofd en schouders waren met elkaar verbonden. Hun aandoening was zo zeldzaam en complex dat zelfs ervaren artsen aarzelden om in te grijpen.
Hun moeder, Ann Delaney, hoorde al vroeg in haar zwangerschap over de situatie – al in de elfde week hadden artsen abortus aanbevolen vanwege de extreme risico’s. Maar Ann weigerde haar dochters op te geven.
Met 27 weken zwangerschap dwongen complicaties haar tot een ziekenhuisopname, en in week 30 onderging ze een spoedkeizersnede. De pasgeboren meisjes waren klein, fragiel en fysiek op een van de meest ingewikkelde manieren met elkaar verbonden.
Artsen wisten dat overleving op zichzelf zeldzaam was – slechts 2% van de tweelingen die met deze aandoening geboren worden, leeft lang genoeg om in aanmerking te komen voor een scheidingsoperatie. Wonder boven wonder behoorden Abby en Erin tot dat kleine percentage.
Na maanden van evaluaties, scans en consulten besloten medische experts dat een operatie mogelijk was, hoewel de risico’s enorm waren. Ann gaf toestemming, omdat ze begreep wat er op het spel stond. Haar doel: elk van haar dochters een kans geven op een eigen toekomst.
Op 6 juni 2017 – bijna een jaar na hun geboorte – begon de elf uur durende operatie. Erins scheiding verliep soepeler, terwijl Abby’s ingreep veel complexer was, waarbij chirurgen zorgvuldig door elk gedeeld bloedvat en weefsellaag moesten navigeren.
Uiteindelijk overleefden beide meisjes de operatie.
Na vijf maanden herstel in het ziekenhuis konden Abby en Erin naar huis. Hier begon een lange reis van genezing en aanpassing.
Zeven jaar zijn verstreken sinds die levensveranderende dag. De meisjes zijn springlevend en groeien op. Het leven is niet zonder uitdagingen geweest – beiden hebben een verstandelijke beperking en zijn non-verbaal – maar ze zijn sociaal, lachen vaak en genieten van het gezelschap van andere kinderen.
Erin leerde lopen op vijfjarige leeftijd. Abby kan weliswaar nog niet zelfstandig lopen, maar kan wel staan terwijl ze de handen van haar moeder vasthoudt. De familie blijft hoopvol dat ze op tijd haar eerste stapjes zal zetten.
Hun reis is nog lang niet voorbij, maar het is er een van veerkracht, liefde en hoop, tegen alle verwachtingen in.
