Zita en Gita werden geboren als Siamese tweelingen – vergroeid in het bekken. Ze deelden een gemeenschappelijke darm, voortplantingsorganen en drie benen.
Elk had haar eigen hoofd, hart en armen. Van jongs af aan leerden ze om volledig versmolten te leven – letterlijk en figuurlijk.
Toen ze klein waren, accepteerden de meisjes zichzelf als een kind: ze tekenden mensen met drie benen, bonden twee poppen aan elkaar vast en trokken een van de extra benen van de pop af, zodat de poppen ‘op hen zouden lijken’.
Maar naarmate ze ouder werden, beseften Zita en Gita vooral dat ze aparte individuen wilden zijn. De droom van onafhankelijkheid werd hun gezamenlijke doel.
Toen ze 11 werden, besloten de artsen de meest complexe operatie uit hun carrière uit te voeren: een scheiding. Er waren wereldwijd vergelijkbare gevallen geweest, maar bijna altijd mislukte de operatie of overleefde slechts één van de tweelingen.
De chirurgen hadden 12 uur nodig om de meisjes te scheiden en het derde been te verwijderen. Het was een ongelooflijk delicate en riskante ingreep, maar de operatie was succesvol.
Na de scheiding leerden de meisjes opnieuw lopen – nu met behulp van protheses. Ze maakten hun school af, begonnen vreemde talen te leren en gingen tekenen en knutselen.
Ze hadden echter nog steeds voortdurend medisch toezicht nodig: hun complexe anatomie maakte dit noodzakelijk.
Helaas was hun geluk van korte duur: enige tijd na de operatie stierf Zita aan sepsis, een ernstige infectieuze complicatie.
Alleen gelaten, leefde Gita verder – alsof het voor hen beiden was. Ze werd geconfronteerd met nog een tegenslag: een paar jaar geleden kreeg ze de diagnose kanker.
Achter haar liggen operaties aan haar darmen en diverse behandelingen. Ze is nu 33 jaar oud. Ondanks alle beproevingen vecht ze door. Ze geeft niet op. Ze blijft leven, met hoop en de herinnering aan haar zus, die voor altijd deel zal uitmaken van haar verhaal.
