Op een lentedag leidde een routinematige gezondheidsinspectie tot de verwijdering van zo’n 20.000 kippeneieren uit lokale winkels. De meeste werden ongeschikt geacht voor verkoop – vuil, gebarsten of over de datum – en werden achter prikkeldraad op de gemeentelijke vuilstortplaats gedumpt.
Vrachtwagens losten de dozen samen met het gewone afval. In de daaropvolgende dagen pikten vogels aan sommige dozen, verdwenen andere in de afvalberg en vielen de dozen door de regen uit elkaar.
Het incident verdween snel uit het geheugen van het publiek.
Maar drie maanden later gebeurde er iets bijzonders.
De gebruikelijke vogelzwermen bleven weg van de organische afvalberg. De beheerder van de stortplaats zag op een vroege ochtend beweging in de afvalberg – en was verbijsterd.
Tussen rotte aardappelen, lege yoghurtbekers en verspreid afval werden duizenden kleine, pluizige gele kuikens ontdekt – levend en piepend. Ze hadden beschutting gezocht in spleten van oude meubels, onder plastic flessen en zelfs in autobanden.
Hoe konden ze zonder moederkip, broedmachine of andere zorg uit het ei komen?
Het nieuws over dit verbazingwekkende “wonder” verspreidde zich razendsnel door de stad. Bezoekers stroomden toe om het te aanschouwen. Wetenschappers stonden voor een raadsel en konden niet verklaren hoe de eieren op zo’n onverwachte plek waren uitgekomen.
De lokale bevolking noemde ze liefkozend ‘de kuikens’.
Sommigen namen ze mee naar huis uit vriendelijkheid, anderen uit bijgeloof.
Hoewel officiële instanties geen antwoorden gaven, beseften de inwoners van de stad dat er iets werkelijk wonderbaarlijks was opgedoken tussen al het afval.
