Chris Punsalan, een Filipijnse digitale maker en muzikant woonachtig in de Verenigde Staten, heeft zijn twintiger jaren fulltime besteed aan de zorg voor zijn 96-jarige grootmoeder, liefkozend “lola” genoemd. Sinds 2016 heeft hij daten en persoonlijke bezigheden opzijgezet om zich volledig aan haar te wijden – een beslissing geboren uit liefde en verantwoordelijkheid die zijn leven diepgaand heeft gevormd en hem een trouwe online aanhang heeft opgeleverd.
Punsalan ging voor het eerst viraal in november 2019 met een video “Een dag in het leven”, die een inkijkje gaf in de routines van mantelzorg. De clip werd al snel meer dan een miljoen keer bekeken en sloeg aan bij een wereldwijd publiek, vooral bij mensen die voor oudere familieleden zorgen. De reacties moedigden hem aan om te blijven delen en zo van wat begon als een persoonlijk herinneringsproject een platform te maken met verhalen, praktische tips en oefeningen die zowel de uitdagingen als de voordelen van mantelzorg belichten.
Een opvallend element in zijn content is zijn gebruik van Kapampangan, een Filipijns dialect dat hij met zijn grootmoeder spreekt. Bij veel kijkers roept het horen van de taal nostalgie op en een diepe verbondenheid met hun culturele wortels, vooral bij mensen die ver van huis wonen of dierbaren hebben verloren. Ondanks dat sommige critici beweren dat hij aandacht zoekt, blijft Punsalan standvastig en ziet hij zijn video’s als een manier om jongere generaties te inspireren om zorg binnen hun familie te omarmen.
Fulltime mantelzorger worden was geen gemakkelijke keuze. Omdat andere familieleden het druk hadden met werk en verantwoordelijkheden, sprong Punsalan bij uit dankbaarheid voor de zorg en liefde die zijn grootmoeder hem ooit had gegeven. Hij geeft toe dat de overgang emotioneel zwaar was, omdat hij haar zag evolueren van onafhankelijkheid naar afhankelijkheid, maar toch bleef hij zich inzetten om haar een waardig leven thuis te bieden in plaats van in een verpleeghuis.
Door zijn toewijding en verhalen heeft Chris Punsalan een liefdesdaad omgevormd tot een beweging van medeleven. Zijn video’s dienen als steun voor andere mantelzorgers en bieden troost, begeleiding en de geruststelling dat ze er niet alleen voor staan. Zijn reis is meer dan alleen maar tevredenheid; het is een bewijs van toewijding, opoffering en de blijvende band tussen grootouder en kleinkind.
