Mijn buurvrouw stal groenten en fruit uit mijn kleine moestuin en loog dat zij het niet was. Daarom bedacht ik een plan om haar een lesje te leren.
Mijn buurvrouw stal al maanden groenten en fruit uit mijn kleine tuin. Ik verzorgde elk bedje met zorg en stopte mijn hart en geld in het kweken van verse courgettes, bladgroenten en tomaten. Maar zodra we het huis verlieten, verscheen ze in de tuin en liep weg met tassen alsof het haar eigen oogst was.
Ik probeerde met haar te praten:
— Raak mijn oogst alsjeblieft niet aan — ik heb dit allemaal zelf verbouwd.
Ze keek me recht in de ogen met een stenen gezicht en antwoordde:
— Je verbeeldt je dingen. Ik heb niets meegenomen.
Naar de politie gaan had geen zin – ze lachten alleen maar:
— Wat, ben je boos over een paar tomaten voor oma?
Dus besloot ik een camera te installeren. Een paar dagen later had ik een video waarop duidelijk te zien was dat ze mijn tuin verliet met zakken groen. Maar toen ik haar de beelden liet zien, beweerde ze schaamteloos:
— Dat is Photoshop. Dat ben ik niet.
Op dat moment besefte ik: bewijs was nutteloos. Ik had een andere manier nodig om haar duidelijk te maken dat ze moest stoppen met stelen. Toen deed ik iets onverwachts…
Ik heb expres een deel van de groente en kruiden in het bed laten staan, dat ik vooraf had behandeld met een speciale oplossing van apotheekkruiden en een bittere tinctuur.
De oplossing was volkomen ongevaarlijk, maar verpestte de smaak volledig: de bladeren werden vreselijk bitter en de groente was niet meer eetbaar.
Een paar dagen later kwam mijn “slachtoffer” weer de tuin in en verzamelde vrolijk tassen. Ik keek via de camera toe hoe ze ze naar huis sleepte.
De volgende avond hoorde ik een ruzie ontstaan naast de deur. Er klonk geschreeuw:
— Wat is dit voor walgelijke troep?! Je hebt het avondeten verpest!
— Ik heb niets gedaan! Je groenten zijn bitter!
Mijn buurvrouw probeerde zich te verdedigen, maar niemand luisterde. Ze maakten dagenlang ruzie, en al die tijd heb ik haar niet meer in mijn tuin gezien. De tuinval had gewerkt.
Na dat incident kwam ze niet meer op mijn perceel. Toen we elkaar toevallig tegenkwamen, wendde ze alleen haar blik af en liep zonder een woord te zeggen verder.
Ik besefte één ding: soms is de beste manier om iemand de les te lezen niet de politie of geschreeuw, maar een slimme truc die het rechtvaardigheidsgevoel herstelt.
