Wat begon als een open gesprek in haar podcast, veranderde al snel in een emotionele onthulling die niemand had zien aankomen. Roxeanne Hazes vertelde in de podcast ADHAZES, die ze samen maakt met haar broer André Hazes, over een ingrijpende beslissing die haar al maanden bezighoudt. In september moet ze onder het mes om haar borstimplantaten te laten verwijderen — en dat vooruitzicht bezorgt haar nu al intense angst.
Tijdens het gesprek komt het onderwerp hypochondrie ter sprake, waarna Roxeanne eerlijk toegeeft dat haar gedachten soms op hol slaan. “Ik ben niet per se hypochonder, maar ik word in september dan geopereerd aan mijn borsten — omdat die protheses eruit moeten — en dan kan ik ineens gewoon hélemaal in de vlekken schieten.” Haar stem verraadt de spanning wanneer ze haar grootste angst uitspreekt: “Dat ik denk: ik word nooit meer wakker.”
Het idee van narcose maakt haar zichtbaar onrustig. André reageert eerst luchtig en merkt op dat zulke angsten vaker voorkomen, maar lijkt zich daarna meteen te realiseren hoe gevoelig het onderwerp is. Hij biedt snel zijn excuses aan, wat het moment nog persoonlijker maakt. Hun band als broer en zus is voelbaar — vol humor, maar ook vol begrip voor elkaars kwetsbaarheden.
De reden achter de operatie is niet zomaar cosmetisch. Roxeanne legt uit dat ze knobbels heeft ontdekt, iets wat haar dwingt om voorzichtig te zijn en regelmatig controles te ondergaan. “Ik laat het gewoon eens in het jaar wel allemaal controleren of het allemaal nog goed zit”, vertelt ze. Die medische realiteit maakt de ingreep noodzakelijk, hoe moeilijk ze het ook vindt om die stap te zetten.
Toch blijft er nog een grote vraag hangen: wat daarna? André vraagt zich hardop af of ze opnieuw implantaten wil laten plaatsen. Roxeanne twijfelt zichtbaar. “Daar ben ik nog even over na aan het denken, want ik heb eigenlijk geen zin om nóg een keer geopereerd te worden.” De gedachte aan een nieuwe operatie in de toekomst maakt haar terughoudend. Hoewel het technisch mogelijk is om implantaten direct te vervangen, wijst ze erop dat dit opnieuw een cyclus van operaties kan betekenen. “Dan moet je toch wel weer tussen tien á twintig jaar een keertje terug.”
Het gesprek krijgt daarna een lichtere toon wanneer broer en zus herinneringen ophalen aan hun jeugd. André kan het niet laten om te plagen en verwijst naar vroeger, toen hij haar ermee pestte. Roxeanne reageert lachend: “Door jou heb ik borsten hè!” Ze herinnert zich hoe hij haar ooit “perentietjes” noemde. André voegt er met een grijns aan toe: “En op een gegeven moment had je een vriend, en die had grotere tieten dan jij.”
Wat begon als een zwaar onderwerp eindigt in een moment van gedeelde humor, iets wat hun band typeert. Maar onder die lach blijft de realiteit hangen: een operatie die dichterbij komt, en een angst die ze onder ogen moet zien. Roxeanne toont zich kwetsbaar, eerlijk en menselijk — en laat zien dat zelfs achter een sterke uitstraling onzekerheden en zorgen schuilgaan die niemand ziet.
