Jacqueline Blom, 64 jaar en bekend van onder andere Oud Geld, Penoza en Oogappels, is niet alleen voor de camera actief, maar ook daarbuiten. Met haar platform Point of View zet zij zich in om de positie van vrouwen in de kunst- en cultuursector te versterken. Ze vindt het belangrijk dat er steeds meer producties komen waarin vrouwen een prominente rol spelen, en ze ziet die ontwikkeling met voldoening. Voor haar is het een stap richting meer gelijkwaardigheid in een wereld die lang vooral door mannen werd gedomineerd.
In haar privéleven heeft Jacqueline niet hoeven vechten voor haar plek. Ze is gelukkig getrouwd met landschapsarchitect Adriaan Geuze en samen hebben ze drie volwassen kinderen. Ze beschrijft hoe ze veel plezier en humor deelt met haar gezin en dierbaren. Toch is haar leven niet alleen gevuld met licht en vrolijkheid. Intens verdrietige gebeurtenissen hebben haar eveneens gevormd en geraakt. Op jonge leeftijd kreeg ze te maken met borstkanker, een periode die al veel van haar vroeg. En enkele jaren geleden werd ze opnieuw met dezelfde ziekte geconfronteerd.
Die moeilijke tijd viel samen met het overlijden van haar broer. “Het was in de tijd dat mijn broer stierf, dus dat was een nare dubbelop,” vertelt Jacqueline. Ze was hecht met hem en het verlies voelde extra zwaar omdat twee ingrijpende gebeurtenissen elkaar overlapten. Het was een fase waarin ziekte en rouw tegelijk aanwezig waren, iets wat diepe sporen achterliet.
Daarnaast verloor ze ook twee goede vrienden met wie ze een lange geschiedenis deelde. Deze mensen waren belangrijk in haar leven en speelden een rol in haar dagelijkse beslissingen en gedachten. “Dat waren mensen op wie ik mijn bestaan bouwde. Hun meningen zijn er nu niet meer,” zegt ze in Margriet. Ze benadrukt dat je leert leven zonder hen, maar dat het gemis blijft bestaan. “Je voelt de afwezigheid. Dat gat wordt niet meer opgevuld.” Die woorden laten zien hoe definitief en stil het verlies kan zijn, zelfs wanneer het leven doorgaat.
Ondanks haar verdriet probeert Jacqueline sterk te blijven. Ze wil zichzelf niet zielig vinden en ziet verlies als een onderdeel van het bestaan. “Dat is het leven, het overkomt iedereen,” zegt ze nuchter. Ze probeert de realiteit te accepteren zonder erin te blijven hangen. Wanneer ze nadenkt over haar eigen sterfelijkheid, is ze daar verrassend rustig over. Volgens haar is dat niet het dramatische aspect van het leven.
Wat haar wel bezighoudt, zijn de mensen die achterblijven. “De nabestaanden zitten met de gebakken peren, dat vind ik pittig,” legt ze uit. Ze ziet van dichtbij hoe zwaar dat kan zijn, bijvoorbeeld bij de kinderen van haar broer, die hun vader moeten missen. Dat beeld maakt haar extra bewust van de impact die overlijden heeft op families. Voor Jacqueline blijft het verlies iets wat met zorg en respect moet worden gedragen, terwijl ze tegelijkertijd haar kracht en levenslust probeert te behouden.
