Het nieuwe jaar is begonnen, en voor Jet de Nijs (57) betekent dat een poging om haar leven weer op de rit te krijgen. Het gaat met horten en stoten, want het verlies van haar grote liefde Rob de Nijs, met wie ze sinds juni 2008 getrouwd was, weegt zwaar op haar schouders. De leegte die hij achterliet is intens voelbaar, vooral omdat hij op 16 maart overleed aan de gevolgen van Parkinson, na jarenlang door Jet liefdevol verzorgd te zijn. Zijn verjaardag op 26 december, tweede kerstdag, markeerde een bitter moment, want hij zou 83 zijn geworden. Het mocht niet zo zijn, en Jet moest leren definitief loslaten, een proces dat ze vaak deelde op Instagram om haar emoties een plek te geven.
De eerste zomervakantie zonder Rob was bijzonder zwaar voor Jet. Nog steeds voelt ze zich niet klaar om alleen met haar zoon op reis te gaan. “Aan weggaan zonder Rob ben ik nog niet toe,” vertelt ze openhartig in Libelle. “Hier thuis voel ik me veilig. Dit was de plek van Rob, Julius en mij.” Het benadrukt hoe diep de verbondenheid met haar partner was, en hoe belangrijk het voor haar is om in de vertrouwde omgeving te blijven terwijl ze de eerste stappen richting een nieuw evenwicht zet.
De liefde tussen Jet en Rob was intens en onvoorwaardelijk. Zelfs tijdens zijn ziekte bleven ze een stel, gelukkig en verbonden. Jet legt uit: “Mensen zeggen soms dat het niet goed is om als partner de rol van mantelzorger op je te nemen. Voor mij was dat vanzelfsprekend. Maar los daarvan waren wij gewoon samen. We bleven partners.” Het koppelbed dat bevestigd was aan Robs thuiszorg-bed, symboliseerde hun verbondenheid. De herinneringen daaraan koestert Jet, want Robs levenslust gaf haar het gevoel dat het nog niet zijn tijd was om te gaan, maar het lot besliste anders.
Jet is dankbaar dat Rob waardig kon overlijden, precies zoals hij wilde. “Het is gelukt, gelukkig. Ik heb hem tot het einde toe kunnen verzorgen, hij is thuis overleden. Er was een cirkel van liefde om hem heen.” Toch blijven gevoelens van eenzaamheid opspelen, vooral herinneringen aan de momenten vlak voor zijn overlijden, toen Jet het gevoel had dat er te weinig ondersteuning was. “Het was fijn geweest als ik wat hulp had gekregen, zodat ik er nog meer als partner van Rob had kunnen zijn,” vertelt ze. Zelfs moest ze een keer naar de buurvrouw rennen om hulp te vragen. “Dat is toch niet hoe het hoort?”
Het verdriet laat Jet echter niet volledig beheersen. Ze werkt eraan om sterker te staan en haar blik op de toekomst te richten. Haalbare ideeën voor verbeterde terminale thuiszorg wil ze later bespreken, maar eerst wil ze zichzelf de ruimte geven om te herstellen. Haatberichten zoals “Dan had je maar niet met een 26 jaar oudere man moeten trouwen” hebben haar geraakt, maar ze kan zulke reacties inmiddels makkelijker van zich af laten glijden. Jet huilt niet meer hele dagen; ze weigert zich te wentelen in verdriet of zichzelf te straffen. Haar focus ligt op het hervinden van balans, liefde en hoop, terwijl ze langzaam de cirkel van verlies omzet in kracht voor de toekomst.
Het volledige verhaal is te lezen in Story, editie 02, nu in de winkel of via Kiosk.nl.
