Kerstin Casparij is niet het type vrouw dat zich laat in een hokje duwen of dat haar mening inslikt wanneer de druk van buitenaf toeneemt. De Oranje-leeuwin, die onlangs de aandacht op zich vestigde met een krachtig statement voor de rechten van transpersonen, is volkomen onverstoorbaar onder de commotie die daarop volgde. Voor haar is het simpel: opkomen voor minderheden en staan voor menselijke waarden is geen politieke keuze, maar een fundamenteel onderdeel van wie zij als mens en als atleet is. De storm van kritiek of de verontwaardigde reacties in de sociale media-bubbel raken haar amper, omdat ze vanuit een diepe, persoonlijke overtuiging handelt.
Ze beseft donders goed dat de voetbalwereld soms aanvoelt als een conservatief bastion waar de status quo liever niet wordt uitgedaagd. Toch weigert ze zichzelf te censureren. Het is een eigenschap die haar zowel op als buiten het veld kenmerkt: ze is direct, onverschrokken en wars van valse bescheidenheid. Casparij heeft inmiddels geleerd dat zwijgen vaak wordt geïnterpreteerd als instemming met onrecht, en dat is een pad dat zij niet wil bewandelen. Haar persoonlijkheid dwingt haar bijna om de barricaden op te zoeken, niet om ruzie te schoppen, maar om gehoor te geven aan haar eigen morele kompas.
De reacties op haar standpunt waren uiteraard verdeeld. Waar de ene groep haar prijst voor haar moed en haar rol als rolmodel voor de LHBTI-gemeenschap, is er elders weerstand van mensen die vinden dat een profvoetballer zich bij de sport moet houden en zich niet moet mengen in maatschappelijke discussies. Casparij haalt daar haar schouders over op. Ze begrijpt de dynamiek van het publieke debat inmiddels zo goed dat ze weet dat stilte haar geen rust zou brengen, alleen maar spijt. Ze verkiest het ongemak van de discussie boven het comfort van de anonimiteit.
Voor Kerstin is de keuze voor activisme ook een manier om trouw te blijven aan zichzelf. Wanneer ze terugblikt op de momenten dat ze zich uitsprak, voelt ze geen enkele spijt of twijfel. Sterker nog, het versterkt haar geloof in haar eigen stem. Ze is ervan overtuigd dat sport en maatschappij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat betekent dat zij in de toekomst nog vaker haar nek zal uitsteken wanneer zij vindt dat het nodig is. Haar omgeving weet inmiddels hoe de vork in de steel zit: Kerstin vraagt geen toestemming om haar mening te geven, ze deelt die simpelweg. Het is onderdeel van haar dna en haar karakter, en dat is iets wat ze nooit zal veranderen, ongeacht de tegenwind die ze kan verwachten van critici of diegenen die liever zien dat zij gewoon haar mond houdt.
