Op 90-jarige leeftijd blijft Shirley MacLaine een vereerde filmlegende. Ze verwierf bekendheid in 1955 met Alfred Hitchcocks The Trouble with Harry en verstevigde haar status met onvergetelijke rollen in klassiekers als The Apartment , Irma la Douce en de Oscar-winnende Terms of Endearment . Hoewel ze de laatste jaren wat minder in de schijnwerpers staat, heeft MacLaine Hollywood niet achter zich gelaten. Ze reflecteert nog steeds op de kunst van het acteren en hoe elke rol haar iets nieuws heeft geleerd.
Maar achter de camera vertelde haar persoonlijke leven een heel ander verhaal.
Haar bijna dertig jaar durende huwelijk met producer Steve Parker eindigde in 1982, na jaren grotendeels gescheiden te hebben geleefd – zij in de VS, hij in Japan met hun dochter Sachi. Ondanks de afstand hield hun relatie op haar eigen manier stand, en bleven beiden vriendschappelijk. Maar MacLaines tomeloze toewijding aan haar vak ging vaak ten koste van haar rol als moeder.
Sachi, die een groot deel van haar jeugd in Japan en Europa doorbracht, beschreef haar ervaringen in haar memoires Lucky Me: My Life With — and Without — My Mom . Ze beschreef een jeugd die gekenmerkt werd door emotionele afstand, eenzaamheid en het verlangen naar een meer geaard gezinsleven. Shirley, beïnvloed door de offers van haar eigen moeder, koos voor een carrière boven conventies, een beslissing die blijvende spanning tussen moeder en dochter creëerde.
MacLaine is altijd openhartig geweest over haar onconventionele leven, inclusief haar ‘open’ huwelijk en relaties met diverse medespelers – hoewel ze grapt dat scharrels met mensen als Jack Lemmon of Jack Nicholson nooit in de planning zaten. “Ik zou te veel lachen”, grapte ze ooit over Nicholson, waarmee ze de diepe maar platonische aard van die vriendschappen onderstreepte.
Tegenwoordig is Shirleys leven rustiger en meer introspectief. Ze brengt haar tijd door op een vredige ranch in New Mexico, omringd door trouwe honden en goede vrienden. Haar romantische hoofdstuk is misschien afgesloten, maar ze vindt vreugde in eenvoudigere genoegens en blijft terugdenken aan haar buitengewone reis.
Ondertussen gebruikt Sachi, inmiddels zelf moeder, de lessen uit haar eigen jeugd om sterkere, meer verzorgende banden met haar kinderen te smeden. Zo hoopt ze te creëren waar ze ooit naar verlangde.
Hun verhaal is er niet een van een perfect einde, maar van evolutie, acceptatie en twee vrouwen die op hun eigen, heel verschillende manier vrede vinden.
