Soms schuilt de ware charme van een oud, vergeten voorwerp verborgen onder jarenlange verwaarlozing en slijtage. Dat was zeker het geval met twee versleten fauteuils uit het Sovjettijdperk, die wellicht waren weggegooid als één vastberaden vrouw er niet zo toegewijd en met een visie voor had gezorgd.
Ze deelde haar inspirerende reis om deze ogenschijnlijk hopeloze stoelen te redden van de afdanking. Terwijl velen alleen maar rommel zouden hebben gezien, herkende zij hun potentieel en bracht ze ze prachtig weer tot leven.
Haar verhaal:
Afgelopen winter namen mijn man en ik onze oudste dochter mee naar haar avondlessen kunst. Ik was zwanger, maar zat vol energie en ideeën. Toen we door onze buurt naar huis liepen, zagen we de sloop van een aantal metalen garages, met overal hopen afval achter: gebroken glas, restjes en puin.
Terwijl we langzaam door de straat liepen, zag ik iets tussen de rommel – een vorm die ik meteen herkende als een stoel. Ik wees het aan mijn man en zei: “Kijk eens naar die schoonheid!”, maar we liepen door. Toch kon ik die stoelen niet uit mijn gedachten krijgen.
Op de terugweg was ik verrukt om niet één, maar twee stoelen te zien – perfect bij elkaar passend – maar ze waren in vreselijke staat. Het voelde als een droom om ze te restaureren, maar ook als een uitdaging.
Eenmaal thuis kon ik de stoelen niet uit mijn hoofd zetten. Ik was vastbesloten ze te redden. Mijn man was er niet zo enthousiast over, maar zoals ze zeggen: “Je kunt geen nee zeggen tegen een zwangere vrouw.” Na wat overredingskracht hielp hij me ze mee naar huis te nemen.
Hij mopperde de hele weg, geïrriteerd door de geur van verval en bezorgd over wat mensen zouden denken als ze hem ermee zagen sjouwen. Maar ik stelde me al voor hoe mooi ze zouden worden.
Toen we de stoelen eindelijk bij daglicht bekeken, waren ze er erger aan toe dan ik dacht: de stof was aan het rotten, het schuim was afgebrokkeld en de zittingen waren gebarsten en uitgedroogd. Mijn man stond er aanvankelijk op dat ze buiten bleven staan, omdat we bij mijn ouders woonden, maar ik kon ze niet uit mijn hoofd zetten. Ik was ervan overtuigd dat ik ze weer tot leven kon wekken – en dat ze felgeel zouden zijn!
Ik begon met ze te strippen tot op hun houten frame. Ik besloot de kapotte stoelsteunen te vervangen door sterke banden, vergelijkbaar met autogordels. Daarna kocht ik dikke schuimvulling en zocht ik een maand lang de hele stad af naar de perfecte gele stof.
Terwijl ik met de bekleding bezig was, heb ik de poten schoongemaakt, gebeitst en met vernis afgedicht. De ontbrekende leuningen heb ik zelf opnieuw opgebouwd met houten spijlen.
Uiteindelijk heb ik alles met een nietmachine in elkaar gezet. Het moment van trots kwam toen ik mijn man in een van de afgewerkte stoelen liet zitten. Nu is hij er helemaal weg van – en ik denk dat hij mij ook een beetje meer waardeert.
