Het gebruik van iemands gekozen naam en voornaamwoorden is een fundamenteel teken van respect, maar maatschappelijke normen over gender leiden vaak tot misgendering – vooral in de gezondheidszorg. Dit was een zeer persoonlijke worsteling voor Bennett Kaspar-Williams, een 37-jarige transgender man die in oktober 2020 via een keizersnede beviel van zijn zoon Hudson. Hoewel hij zich identificeert als man en hij/hem-voornaamwoorden gebruikt, noemde het ziekenhuispersoneel hem herhaaldelijk ‘moeder’, wat emotionele pijn veroorzaakte in een toch al kwetsbare periode.
Kaspar-Williams begon zijn geslachtsverandering in 2014, nadat hij zich in 2011 realiseerde dat hij transgender was. Hij onderging een operatie aan zijn bovenlichaam, maar koos ervoor om geen operatie aan zijn onderlichaam te ondergaan, waardoor hij zwanger kon worden. Hoewel het krijgen van een kind hem vreugde bracht, maakte de voortdurende misgendering tijdens de zwangerschap en de bevalling de ervaring moeilijk. Ondanks de mannelijke geslachtsaanduidingen op medische formulieren, gingen veel artsen er nog steeds van uit dat alleen vrouwen kinderen krijgen.
Sinds hij zelf ouder is, pleit Kaspar-Williams voor een scheiding tussen bevallen en genderidentiteit. Hij benadrukt dat niet iedereen die bevalt een vrouw is, en dat niet alle vrouwen kunnen of willen bevallen. Zijn dysforie kwam voort uit het feit dat hij ‘moeder’ werd genoemd, een rol waar hij zich nooit mee identificeerde. Voor hem was de beslissing om zwanger te worden pas zinvol nadat hij de bevalling mentaal had losgekoppeld van de maatschappelijke verwachtingen over vrouw-zijn.
Zijn verhaal loopt parallel met dat van Freddy McConnell, een andere transgender man die in 2019 beviel en in een documentaire te zien was. McConnell, die al sinds zijn kindertijd genderdysforie had, zei dat de transitie hem hielp om ten volle van het leven te genieten. Toen hij ervoor koos om een kind te krijgen om een biologische band te behouden, zag hij dat praktisch – als het gebruiken van het vermogen van zijn lichaam om een doel te bereiken. In tegenstelling tot Kaspar-Williams was McConnells ziekenhuispersoneel accepterend en respectvol, wat zijn bevallingservaring een krachtige ervaring maakte.
Tegenwoordig voeden Kaspar-Williams en McConnell hun kinderen met trots op als vaders. Kaspar-Williams zegt: “Niets voelt sterker dan te kunnen zeggen dat ik een vader ben die mijn eigen kind heeft geschapen.” Hij hoopt dat de dag komt dat Hudson begrijpt dat zijn vader hem heeft gedragen en dat dit bijdraagt aan het normaliseren van de diverse realiteiten van moderne gezinnen. Hun ervaringen dagen diepgewortelde gendernormen uit en dragen bij aan een inclusievere visie op ouderschap.
